‘कुलिङ अफ पिरियड’ले कसिएको गाँठो

नेपालीमा एउटा उखान छ, ‘भए सय शोक, नभए एकै शोक ।’ जागिर खाएकालाई ‘५८ वर्ष छिट्टै नआए हुन्थ्यो, अवकाशपछि कहाँ जाने ?’ भन्ने अनेकौं पीर । जागिर नपाएकालाई ‘जागिर पाइएन’ भन्ने एउटै पीर । अथात्, दोस्रो थरीलाई ‘शोक न सुर्ता भोक न भकारी ।’

यतिबेला निजामतीका विशिष्ट श्रेणीमा कार्यरत कतिपय कर्मचारीको निद हराएको छ । दिनमा भोक छैन, रातमा निद्रा । एकपछि अर्को बढुवा खाँदै ती श्रेणीमा पुुगेकाहरू विभिन्न शक्तिकेन्द्र धाउँदै निवृत्तोपरान्त पनि कुनै न कुनै जागिरे भूमिकामै बस्ने रहर देखाइरहेका छन् । यस्तो प्रवृत्ति उच्चपदस्थ अधिकारी र खासगरी विशिष्ट श्रेणीका कर्मचारीमा यसअघि पनि देखिँदै नै आएको हो । अझ कति त विशिष्ट श्रेणी पदमा पदावधि छँदै राजीनामा दिएर सहसचिव (राजपत्रांकित प्रथम श्रेणी)सरह नियुक्ति लिएका उदाहरण पनि छन् । विभिन्न देशका राजदूत, एसियाली विकास बैंकको निर्देशकजस्ता पदमा विगतमा विशिष्ट श्रेणीको पदबाट राजीनामा दिएर पूर्वसचिवहरू गएकै हुन् । आज पनि कति त यस्तै मौकाको खोजीमा छन् ।