आत्मसम्मान र प्रेम!

साँझको समय थियो। आकाशमा बादलहरू बिस्तारै फैलिरहेका थिए। झ्यालबाहिर हल्का पानी परिरहेको थियो। म एक्लै कोठामा बसेर मोबाइलको स्क्रिन हेरिरहेको थिएँ। उनको अन्तिम सन्देश आएको तीन दिन भइसकेको थियो।

‘म अहिले व्यस्त छु। पछि कुरा गरौँला।’

त्यसपछि कुनै खबर थिएन।

यो पहिलो पटक थिएन। यस्ता मौनताहरू हाम्रो सम्बन्धको सामान्य हिस्सा बनिसकेका थिए। तर हरेक पटकको मौनताले मनमा उही बेचैनी जन्माउँथ्यो।

म सोच्थेँ— यदि कसैले साँच्चै माया गर्छ भने के यसरी बेवास्ता गर्न सक्छ?

तर मनको अर्को कुनाले तुरुन्तै जवाफ दिन्थ्यो— उनको जीवन सजिलो छैन। धेरै समस्या छन्। उनलाई समय देऊ।

यही द्वन्द्वमा वर्षौँ बिते।

मैले पहिलो पटक उनलाई एउटा कार्यक्रममा भेटेको थिएँ। हलभित्र धेरै मानिसहरू थिए तर मेरो नजर बारम्बार उनैतिर पुग्थ्यो। उनको सुन्दरता केवल अनुहारमा थिएन। उनीभित्र एउटा आत्मविश्वास थियो, जसले अरूलाई आकर्षित गर्थ्यो।

त्यस दिन सामान्य परिचय मात्र भयो। तर त्यसपछि कुराकानी बढ्दै गयो। दिनहुँका सन्देशहरू, लामो फोन वार्ताहरू र जीवनका व्यक्तिगत कथाहरू साटासाट हुन थाले।

मैले बिस्तारै आफ्नो मन उनलाई सुम्पिन थालेँ। तर जति नजिकिएँ, त्यति धेरै कुरा बुझ्न थालेँ।

उनी निकै गर्विलो स्वभावकी थिइन्। आफ्ना कमजोरीहरू स्वीकार गर्न मन पराउँदिन थिन्। आफ्नो निर्णय नै अन्तिम हो भन्ने सोच्थिन्।

कहिलेकाहीँ सामान्य कुरामा पनि रिस उठ्थ्यो।

माफी माग्नु परे पनि म नै माग्थेँ।

सम्झौता गर्नुपरे पनि म नै गर्थेँ।

धैर्य राख्नुपरे पनि म नै राख्थेँ।

कहिलेकाहीँ मलाई लाग्थ्यो, यो सम्बन्ध दुई जनाले होइन, एक जनाले मात्र बोकेको छ।

तर जब म टाढा जान खोज्थेँ, उनी फेरि नजिक आइपुग्थिन्। उनको एउटा फोन, एउटा मुस्कान वा एउटा सन्देशले मेरा सबै निर्णयहरू कमजोर बनाइदिन्थ्यो।

एक दिन मैले साहस गरेर सोधेँ, ‘तिमी साँच्चै मलाई माया गर्छौ?’

उनी केही बेर मौन रहिन्।

त्यसपछि मुस्कुराउँदै भनिन्, ‘तिमी किन यति धेरै सोचिरहन्छौ?’

मैले उत्तर पाएँ कि पाइनँ, आजसम्म थाहा छैन।

तर त्यो दिनपछि पनि म उनीसँगै रहेँ।

समय बित्दै जाँदा मैले उनको जीवनका पीडाहरू देख्न थालेँ। आर्थिक कठिनाइ, पारिवारिक तनाव, जिम्मेवारीहरूको बोझ— यी सबैले उनलाई भित्रभित्रै थकित बनाएका रहेछन्।

एक रात उनले रुँदै भनिन्, ‘कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ, म एक्लै छु। कसैले मेरो कुरा बुझ्दैन।’

त्यो सुनेपछि मेरो मन पग्लियो। सायद त्यही क्षण थियो, जब मेरो प्रेमसँग दया मिसियो।

त्यसपछि म केवल प्रेमी रहिनँ। म उनको सहारा बन्न खोज्न थालेँ।

उनको समस्या सुन्थेँ।

सल्लाह दिन्थेँ।

हौसला दिन्थेँ।

आवश्यक पर्दा साथ दिन्थेँ।

तर कहिलेकाहीँ मनमा एउटा प्रश्न उठ्थ्यो— यदि म उनको जीवनबाट हराएँ भने के उनी मलाई सम्झिनेछिन्? कि केवल मैले दिएको साथलाई?

यो प्रश्नको उत्तर मसँग थिएन।

वर्षौँसम्म मैले उत्तर खोजिरहेँ। तर जीवनले बिस्तारै मलाई अर्को पाठ सिकाइरहेको थियो।

मानिसलाई माया गर्न सकिन्छ।

मानिसका दुःखहरू बुझ्न सकिन्छ।

मानिसलाई सहयोग गर्न सकिन्छ।

तर कसैको जीवनको भार बोकेर आफ्नो जीवन बिर्सनु उचित हुँदैन।

एक दिन ऐनाअगाडि उभिएर मैले आफैलाई हेरेँ। मेरो अनुहारमा उमेरका रेखाहरू थपिएका थिए। तर त्यसभन्दा गहिरो कुरा मेरो आँखामा देखिन्थ्यो— थकान।

मैले वर्षौँ अरूको भावना बुझ्न खोजेँ। तर आफ्नै भावना कहिल्यै सुनेको रहेनछु।

त्यही दिन मैले निर्णय गरेँ।

म उनलाई घृणा गर्ने छैन।

म उनलाई दोष दिने छैन।

म उनको भलो नै चाहिरहनेछु।

तर अब म आफ्नो जीवनलाई पनि माया गर्नेछु।

किनकि प्रेमको सबैभन्दा सुन्दर रूप भनेको केवल कसैलाई माया गर्नु होइन, आफूलाई पनि सम्मान गर्नु हो। र सायद, मेरो जीवनको सबैभन्दा ठुलो विजय यही थियो।