विग्रहकै बाटामा वामपन्थी गतिविधि

संकट पर्दा योजना बनाउने, संकट टरेपछि भुल्ने आम रोगले यतिबेला नेपालका राजनीतिक दलमा पनि प्रवेश पाएको छ । खासगरी, गत मंसिरमा सम्पन्न स्थानीय उपनिर्वाचनमा प्राप्त मत र आसन्न २०८४ को आवधिक निर्वाचनका पृष्ठभूमिमा हरेक दलले मिसन ८४ भन्दै आमसभा, कार्यकर्ता प्रशिक्षण र पार्टी प्रवेश गराउने हतार गर्दै आएका छन् । सम्बन्धित दलका आफ्नै संगठित कार्यकर्ता र ती दलले हालै पार्टी प्रवेश गराएको तथ्यांक सुन्दा नेपालको जनसंख्या रातारात ह्वात्तै बढेको देखिन्छ । एउटै व्यक्ति कार्यक्रम नै पिच्छे दल बदल्छ र ऊ सबै दलको सदस्य भएको समाचार बाहिरिन्छ । यो आजको तीतो यथार्थ हो ।

पछिल्लो चरणमा कम्युनिस्ट पार्टीभित्र एकीकरणको हल्ला पनि खुूब जोडतोडका साथ चलाइएको छ । आश्चर्य यो पनि छ कि कुन कम्युनिस्टसँग कसको एकता हुने हो ? आज एउटा कम्युनिस्ट पार्टी गैरकम्युनिस्टसँग एकता गरी सरकारको नेतृत्व गरेको छ, अर्को कम्युनिस्ट दल प्रमुख प्रतिपक्षीको मोर्चामा छ । एकता एकताका लागि कि शक्ति, संगठन र विकासका लागि ? यदि एकता एकताका लागि मात्र होइन भने सरकारको नेतृत्व गरेको दल र प्रमुख प्रतिपक्षी दल एकै ठाउँमा हुँदा जाने सन्देश, त्यसले राख्ने एकताको महत्व र जनमानसमा पार्ने प्रभाव भिन्दै खाले हुन्छ । तर, यी दल एकताको जतिसुकै रटान रटे पनि आपसमा मिल्न तयार छैनन् । बरु एकले अर्कोलाई खुुइल्याउने सोचमा देखिन्छन् । यसो हुँदा वास्तविक एकता निकै पर देखिन्छ ।