कर्मचारी सरुवामा मनपरी

स्थानीय तहमा कर्मचारीहरू जानै मान्दैनन्। त्यस्ता उदाहरण कति छन् कति। धनकुटाको पाख्रिबास नगरपालिकामा त झन् एउटै महिना चैतमा ३ जना प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत खटाइए। तर एकजनाको पनि त्यहाँ पाइला परेन। संघले प्रशासकीय अधिकृतहरू खटाउँछ, उनीहरू जाँदैनन्। काठमाडौंकै मन्त्रालयतिर बस्छन्, जागिर पकाउँछन्। वा अन्तै सरुवा मिलाउँछन्। लोकसेवा आयोगको परीक्षा दिँदा पक्कै पनि उनीहरूलाई थाहा थियो– सरकारी जागिर मेचीदेखि महाकालीभित्र जहाँ पनि जानुपर्ने हुन सक्छ। पहिला त्यसकै लागि तयार हुने तर जागिर भएपछि दुर्गमतिर त के काठमाडौं छोड्नै मान्दैनन्।

कर्मचारी किन काठमाडौं छोड्न चाहन्नन् ? यसको गुह्य पत्ता लगाएर कर्मचारी जहाँ कहीँ पनि खुसीखुसी जाने वातावरण सिर्जना गरिनुपर्छ। कतै पालिकातिर धेरै काम गर्नुपर्ने तर मूल्यांकन चाहिँ काठमाडौंमा बसेर उच्च पदस्थ कर्मचारीसँग पहुँच राख्नेहरूको मात्रै त भएको छैन ? कतै पालिकाका जनप्रतिनिधिहरूको कार्यशैलीसँग तालमेल नमिल्ने भएर त हैन ? एकांकी ढंगले हेरेमात्रै कर्मचारीहरूमा व्याप्त यो रोगको निदान निस्कन मुस्किल हुन सक्छ। होइन भने पाख्रिबासमा मात्रै होइन, अझै दुई सय जति पालिका (स्थानीय तह) निमित्तका भरमा चलिरहनु परेको किन ? यसरी कसरी पालिका गाउँका सिंहदरबार बन्छन् ?