‘दुर्बासा’ पत्रकार !

अजभन्दा ठीक १२ वर्षअघि अर्थात् १२ साउन २०६९ को बिहान ८ बजेतिरको समयमा काठमाडौंको मरुहिटी टोलको एक निवासबाट एउटा आत्माले यस लोकबाट बिदा लियो । यस लोकमा अवतरण भएको ७४ वर्ष पूरा नहुँदै एक अविश्रान्त योद्धाले विश्राम लिए, एउटा भीषण गर्जन सदाका लागि शान्त भयो । नेपालको पत्रकारिता जगतको त्यस अद्वितीय पात्रको नाम थियो – चन्द्रालाल झा । आजको पुस्तालाई यस नामले खासै महत्व राख्दैन । झिल्के पत्रकारिता झाँगिदै गएको वर्तमान परिस्थितिमा यी र यस्ता नामको स्मरण नहुनु कुनै अचम्मको कुरा भएन ।

स्वयं चन्द्रलाल भन्नुहुन्थ्यो, ‘जीवनभर समाचार प्रवाह गरिरहने एउटा पत्रकारको मृत्यु समाचार पत्रका लागि दुई प्याराग्राफको सानो समाचार हो, जसको अन्त्यमा ‘उहाँकी एक श्रीमती तीन छोरा र दुई छोरी छन्’ भनिएको हुनेछ ।’ झाको निधनमा पनि यस्तैयस्तै भयो । सौभाग्यबस भनौं वा संजोग भनौं चन्द्रलाल झा मेरा साख्खै ससुराबुबा हुनुहुन्थ्यो । खोइ के कारणले हो ? उहाँसँगको मेरो सम्बन्ध ज्वाइँ–ससुराको औपचारिकताभन्दा अलि फरक थियो । उहाँको निधन भएलगत्तै कतैबाट विस्तृत समाचार संकलनको आदेश पाएर होला राससका कुनै समाचार संकलकले मलाई फोन गरेर सोधेका थिए– ‘उहाँ कुन पत्रिकामा काम गर्नुहुन्थ्यो ?’ म अक्कबक्क परेको थिएँ । के जवाफ दिने ? नेपालको पत्रकारिताको एउटा अविचलित स्तम्भको एक लाइनमा परिचय दिनु थियो ! मसँग त्यति औकात थिएन । चन्द्रलालको पार्थिव शरीरको तीन फिटको दूरीमा उभिएको म सायद नराम्रो ढंगले झर्किएको थिएँ । पत्रकार र त्यसमा पनि पुराना पत्रकारले समाचारका रूपमा यति स्थान पाउनु नै सायद ठूलो कुरो थियो !