वैचारिक प्रदूषणको परिणाम

राजनीति विचार तथा सिद्घान्तबाट निर्देशित हुन्छ । विश्वजगत्मा लागू भएका राजनीतिमा मुख्य रूपमा प्रजातान्त्रिक र गैरप्रजातान्त्रिक प्रणाली रहेको पाइन्छ । नेपालमा राणाहरू गैरप्रजातान्त्रिक वा निरंकुश थिए । प्रजातन्त्रका लागि संघर्ष गर्दा धर्मभक्त माथेमा, शुक्रराज शास्त्री, दशरथ चन्द र गंगालालहरू शहीद भए । राणाहरूको डर, त्रास र उत्पीडनका बीचमा नेपाली कांग्रेसले प्रजातन्त्रका लागि संघर्ष ग¥यो । कांग्रेसको नेतृत्वमा भएको जनआन्दोलनको २००७ सालमा प्रजातन्त्र आयो । प्रजातन्त्रपछाडि राजा महेन्द्रले राजनीतिक ‘कू’ नगरुन्जेलको अवधिमा राजनीतिक दलहरू र नेतागणहरू पनि वैचारिक रूपमा चुकेकाले राजनीतिक स्थिरता हुनसकेन । २००७ सालदेखि २०१५ सालसम्ममा सरकारहरू बन्ने र भत्कनेक्रम जारी रह्यो ।

२००७ सालदेखि २०१५ सालसम्म राजनीतिक दलहरूको अनुभवको अभावले गर्दा राजनीति अस्थिरता भयो भनेर मन बुझाउन सकिने अवस्था थियो । २०१५ सालको आमनिर्वाचनपछाडि बीपी कोइरालाको नेतृत्वमा बनेको सरकारप्रति समाजको ठूलो आशा र भरोशा थियो । समाजमा राजनीतिक स्थिरता र विकासको अपेक्षा भएको समयमा राजा महेन्द्रले राजनीतिक ‘कू’ गरे । निरंकुश शासनको सुरुवात भयो । २०१७ सालदेखि २०२८ सालसम्मको महेन्द्रको शासनकाललाई राजनीतिक दृष्टिकोणले उचित नमानिए तापनि मुलुक विकास र सुशासनका दृष्टिकोणले अब्बल रहेको सामाजिक मूल्यांकन छ । यसो हुनुका पछाडि राजा महेन्द्रमा प्रस्ट राजनीतिक चिन्तन र मुलुक विकासको खाका हुनु हो ।