बिरानो बन्दै आफ्नै गाउँ

मेरा साथी सबिन र विनोदले गाउँ छाडेको १७ वर्ष भइसक्यो । वैदेशिक रोजगारमा बिदेसिएका साथीहरू उतैउतै पो रम्न थालेका छन् । जीवन जस्तो ढर्रामा चलायो, उस्तै हुने रहेछ । म पनि गाउँमा नास्ता पसल चलाएर बसिरहेको छु । अर्धअपांगता भएकाले कहाँ जानु ? आÏना साथी हराउँदा दुःख लाग्छ । गाउँमा आफूसँगै पढेका र हुर्केका साथीहरू छैनन् । कहिलेकाहीँ सपनामा भेटिन्छन् । विपनामा त फोनमा यसो सम्झना मात्र हो ।

नेपालीको जीवन नौडाँडापारि भयो । सय जंघारपारि गयो । उहिले सात देश, सात समुद्र भन्थे । अहिले थाहा भयो । देशका डाँडा पाखा, पखेरा, गोरेटो, भन्ज्याङ र चौतारीमा मानिस देखिन छाडे । देउराली सुनसान भएको धेरै भयो । महिला दिदी बहिनी पनि बिदेसिन थालेपछि त वनपाखा रित्ता भए । नेपालीको आÏनो जीवनशैली मेटिँदै जान थाल्यो । के भनौं, अब त विदेश पस्यो नेपालीको जीवनशैली । उतै हरायो र उतै बिलायो पनि ! घर अझैं छन्, साथीसंगी छैनन् । पछि त आफूले चाहेको समाज पनि हुनेछैन । नेपाली समाज विग्रहको बाटोतिर ओरालो झरिरहेको छ ।