जहाँ दूधसमेत बिक्दैन

कृषि पेसा निरुत्साहित हुनु हो। उत्पादनको क्षेत्रमा निराशा छाउनु हो। त्यस्तो हुनु हुँदैन। हुन दिनु हुँदैन।

किसान दूध नबिकेर सडकमा मिल्काउँदै आन्दोलन गर्थे। जमाना मिल्क होलिडेको थियो। तर गाईभैंसीले होलिडे भनेर दूध नदिने कुरा भएन। किसानले नदोहोएर भएन। तर दूध नबिकेपछि किसान सडकमा फाल्थे। त्यस्तो बेला कतिपयका तर्क हुन्थे— दूध त घिउ बनाएर राखे हुने। तर एक दिन दुई होइन, सधैं त्यसो गर्ने बर्कत किसानमा हुँदैन र आन्दोलन गर्नु परेको हुन्थ्यो। एक दुईजना किसानले आफ्नै उत्पादन त सम्हाल्न कठिन हुन्छ भने झन् धेरैजनाबाट संकलन गरेको दूधको प्रयोजन भएन र बजार मिलेन भने कुन हालत होला ? दुग्ध विकास आयोजना (डीडीसी)को विराटनगर शाखा त्यही हालतमा छ। दुग्ध पदार्थ बिक्री भएको छैन, भण्डारमा टनका टन दुग्ध पदार्थ थन्किएको छ। अनि थप दूध किसानबाट संकलन गरी कसरी व्यवस्थापन गर्नु ?