को सफल को असफल ?

केही दिनअघि मैले यसै स्तम्भमा बीपी कोइरालाको राजा वीरेन्द्रसँगको पहिलो भेटका ’bout लेखेको थिएँ । युवा राजाले एक पाका राजनेतालाई ‘तिमी’ भनेर सम्बोधन गरेको प्रसंग कोट्याएको थिएँ । आज त्यही भेटको अर्को एउटा अत्यन्तै चाखलाग्दो प्रसंगका ’boutमा चर्चा गर्दै छु । २०३३ सालमा राष्ट्रिय मेलमिलापको नारा दिएर बीपी नेपाल फर्किनुभएको थियो । तर, उहाँ एवं गणेशमानजीलाई समेत विमानस्थलबाट सिधै सुन्दरीजल कारावासमा लगेर राखियो । बीपीको स्वास्थ्य’bout अत्यन्तै चिन्ताजनक रिपोर्ट आएपछि र अन्तर्राष्ट्रिय जगतबाट समेत ठूलै दबाब आएपछि औषधोपचारका लागि विदेश पठाउनुअघि उहाँलाई भेटिएको थियो । पहिले त राजाले बीपीको स्वास्थ्यका ’boutमा मात्र कुरा गरेर टार्नचाहे जस्तो देखिए । तर, त्यस तहको दुई परस्पर विरोधी राजनीतिकर्मीबीचको पहिलो भेटमा राजनीतिक वार्तालाप नहुने कुरै थिएन, कुरा भयो ।

बीपीले कुराको सुरु गर्दै भन्नुभयो, ‘म जे भन्छु बिलकुल साँचो मात्र बोल्छु, सरकारका सामु शतप्रतिशत सत्य बोल्ने मानिस आउँदैनन् होला, को सफल को असफल ? सरोज मिश्र मानिस भयग्रस्त भएपछि वा लोभमा परेपछि सत्य बोल्दैन, अगाडिको मानिसलाई प्रिय लाग्ने कुरा मात्र बोल्छ, त्यसरी मिलाएर बोल्ने मानिसले प्राय झूठो बोलिरहेको हुन्छ, तर मचाहिँ पुरै साँचो मात्र बोल्छु, मलाई सरकारसँग भय वा डर छैन, न त कुनै लोभ नै छ, मानिसलाई सबभन्दा डरलाग्ने वा भय लाग्ने विषय मृत्यु नै होला, सरकारले मलाई बक्सिनसक्ने सबैभन्दा डरलाग्दो चीज मृत्यु नै हो, मैले मृत्युलाई धेरै नजिकबाट धेरैपटक अनुभव गरिसकेको छुँ र अहिले पनि मृत्युको अत्यन्तै नजिक छु ।’ बीपी प्राणघातक रोग क्यान्सर तर्फ इशारा गर्दै हुनुहुन्थ्यो । बीपीले भन्दै जानुभयो, ‘मलाई मृत्युसंग डर लाग्न छोडिसक्यो, अब रह्यो लोभको कुरो ! सरकारले मलाई बक्सिनसक्ने सबैभन्दा लोभलाग्दो बस्तु भनेको प्रधानमन्त्रीको पद हो, म जनताको अत्यधिक बहुमतबाट चुनिएर प्रधानमन्त्री भइसकेको मानिस, सरकारबाट बक्सिने प्रधानमन्त्री पद म खाँदै खान्नँ, डर र लोभ दुवै नभएको हुँदा म सत्य बोल्छु ।’