दूरदर्शी: त्यसैले एक्लो वृहस्पति महेन्द्रनारायण निधि

राजा महेन्द्रले २००७ सालको क्रान्तिबाट नेपाली जनताले उपलब्ध गरेको प्रजातन्त्र, बलात् अपहरण गरेर फेरि राणाको ठाउँमा राजाको हुकुमी शासन लाद्न २०१७ साल फागुनमा १ पुसको जुन प्रतिगामी कदम चाले, त्यसको विरोधमा नेपाली कांग्रेसले कस्तो पाइला चाल्ने भन्ने विषयमा छलफल र विचार विमर्श गरेर भविष्यको रणनीति तय गर्न भारतको कलकत्तामा रहनुभएका सुवर्णशमशेरले पटनामा जुन सम्मेलन बोलाउनुभएको थियो, त्यसको महेन्द्रनारायण निधिले विरोध मात्र होइन, बहिष्कार नै गर्नुभयो । उहाँको अडान थियो, राजाको प्रतिरोध देशभित्रैबाट हुनुपर्छ, भारतमा शरण लिएर होइन । उहाँको अर्को आग्रह थियो, आन्दोलन, सम्पूर्ण रूपमा अहिंसात्मक हुनुपर्छ, सशस्त्र हुनुहुँदैन ।

सत्ता खोसेको आक्रोश, संसद्को दुई तिहाइ बहुमतको दम्भ र अहंकार तथा २००७ सालको क्रान्तिको ह्याङओभरले कांग्रेसलाई सशस्त्र संघर्षका माध्यमबाट राजा महेन्द्रलाई तह लगाइछाड्ने आत्मविश्वास जाग्नु अस्वाभाविक थिएन । तर, निधि त्यसबाट पटक्कै प्रभावित हुनुभएको थिएन । उहाँ भारतीय भूमिलाई आधार बनाएर सशस्त्र आन्दोलन गर्ने पक्षमा हुनुहुन्नथ्यो ’cause राजाले सैनिक शक्तिको दुरुपयोग गरेको घटनाको प्रतिशोध लिन प्रजातन्त्रवादीले पनि हतियार उठाउनैपर्छ भन्ने दुराग्रह नराख्ने पक्षमा हुनुहुन्थ्यो– निधि । शान्तिपूर्ण आन्दोलनका माध्यमबाट प्रजातन्त्र पुनस्र्थापना सफल तुल्याउन लाग्नुपर्छ । राजाले जनताको अधिकार खोस्न सेना र हतियारको प्रयोग गरे भन्दैमा कांग्रेसले पनि त्यही औजार उनीतिर फर्काएर प्रहार गर्नुहुन्न भन्ने निधिको प्रस्ट धारणा थियो । त्यही कारण उहाँले पटना सम्मेलन बहिष्कार गर्नुभएको थियो । उहाँ मन, वचन र कर्मले गान्धीवादी हुनुहुन्थ्यो । उहाँको अडान त्यसको प्रमाण थियो ।