उस्तै छन् ज्येष्ठ नागरिकका पीडा

जुन १५ भनौं १ असार, ज्येष्ठ नागरिकको दुव्र्यव्यवहारविरुद्धको दिवस तर उनीहरू सधैं प्रताडित नै छन् । ज्येष्ठ नागरिक दिवस मनाउन थालेको पनि ३३ वर्ष नाघिसकेको छ तर व्यवहारमा वृद्धले सम्मानित भएको महसुस गरेका छैनन् । नेतृत्वले मासिक ५ हजारको भत्ता दिने भनेर लोभ्याएको वर्षौं भइसक्यो, बजेट पुगेन भनिँदै छ अहिलेसम्म पनि । महँगीको तुलनामा वृद्धहरूलाई दिइएको रकम चिया, नास्तालाई पनि पुग्दैन, कतिपयले त्यसैबाट गुजारा गर्नुपर्ने अवस्था छ, लिन सहज छैन र अब त यसमा पनि अनिवार्य राष्ट्रिय परिचयपत्र भन्न लागिएको छ, कतिले यसबाट वञ्चित हुनुपर्ने हो, बसाइँसराइका अनेकौं समस्या छन् र पचास थरी कागजपत्र मिलाइदिने आफन्त नभएकाहरूको हालत खराब हुने पक्का छ ।

जनगणना २०७८ ले देशमा यिनको संख्या १०.२१ प्रतिशत देखाएको छ, वृद्धिदर भने ०.९८ प्रतिशत छ । वृद्धहरूले स्वतन्त्र रूपमा हिँडडुल गर्न पाएको अवस्था छैन, केही समयअघि पढेलेखेका एक वृद्ध शिक्षक हराए । कति त अल्जाइमरको समस्यामा छन्, बसेको ठाउँबाट निस्केका वृद्धहरू फर्कनै सकेका छैनन्, कहाँ पुगे, जीवित छन् छैनन्, आफन्तलाई खोज्ने फुर्सद छैन, कति सन्तान विदेश छन, यहाँ भएकाहरूकै पनि ताडना सहन नसकेर वृद्धाश्रममा छन् वा कतै आपूm सम्पन्न भएर पनि सन्ततिले जानी जानी आश्रमतिर धकेलेका छन् । वृद्धाश्रम सुरक्षित छैनन्, हिंसा छ, गालीगलौज छ, श्रम शोषण छ, दुव्र्यवहार र अपमानजनक वातावरण छ, त्रासदीपूर्ण व्यवहार छ, अस्पताल, सार्वजनिक शौचालय, सवारीसाधनमा भएको पीडा स्वयं पंक्तिकारले नै व्यहोरेको छ, धारा, बिजुली महसुल तिर्ने वा अन्य काममा बाध्य भई वृद्धहरू प्रयोग हुन्छन् तिनले लामो लाइन सहनुपरेको छ ।