मुलुक यो अवस्थामा पुर्‍याउने को हो ?

राष्ट्रघाती लुटेराका निम्ति लोकतन्त्र नै अवसर बन्यो । जनअभिमत स्वेच्छाचारिताको लाइसेन्स भयो । सुखी सम्भ्रान्तले सीमा नाघ्यो, विलासिता चुलियो । आवागमनमा अघि–पछि लाग्ने लावालस्करले बादशाह शैलीलाई नै बिस्र्याइदियो । राष्ट्रघाती लुटेराको नजरमा नेपाल भूस्वर्ग भइसक्यो । आमनेपाली पनि आफैंजस्तै सम्भ्रान्त बनिसके । मुलुकमा चमत्कारी परिवर्तन ल्यइएकाले नयाँ नेपाल हेर्नलायक बन्यो । पर्यटन व्यवसाय फैलिएर प्रतिव्यक्ति आयमै अभिवृद्धि भयो । नकाबधारी राजनीतिज्ञको जीवनशैली र व्यवहारले यही बताइरहे पनि आमनेपालीका निम्ति भने सत्ता सञ्चालककै बदनियतले लोकतन्त्र अभिशाप बन्न पुगेको छ । यसको दोषी लोकतन्त्र आफैं हो वा लोकतन्त्र सञ्चालक राष्ट्रघाती लुटेरा ? आलेख यही विषयवस्तुमा केन्द्रित छ ।

व्यवस्था आफैंमा सफल हुँदैन । सञ्चालककै कार्यशैली, व्यवहार र सुधारवादी सोचले नै व्यवस्था सफल बनाउँछ । हाम्रो लोकतन्त्र स्वार्थी समूहका निम्ति फलिफाप, जनताका निम्ति अभिशाप कोद्वारा बनाइयो ? भन्ने कुरा सर्वसाधारण नागरिकले नै बताउँदै आएका छन् । जनता नै जानकार भइसकेकाले त्यस्ता राष्ट्रघाती लुटेराको विकल्पको खोजीमा नेपाली जनता सडकमा उत्रिसकेका छन् । यसको पछिल्लो दृष्टान्त गत २५ फागुनमा काठमाडौंमा एकत्रित भएको जनसमूहलाई लिनुपर्छ । सो जनप्रदर्शनलाई सबैले आआफ्नै ढंगले व्याख्या गरे पनि त्यो जनलहर लोकतन्त्रविरुद्धको नभई, सोह्र वर्ष लोकतान्त्रिक शासनमा लुट मचाउने राष्ट्रघाती लुटेराविरुद्धको हो भन्ने स्तम्भकारको मान्यता छ ।