चीनको चुलिँदो आर्थिक दबाबले राजनीतिक शासन व्यवस्थाको क्षमता र प्रभावकारिताको परीक्षा लिँदै

बेइजिङ। चीनका आर्थिक कठिनाइहरूले सी जिनपिङको विकास रणनीतिको मूलमै रहेको एउटा विरोधाभासलाई उजागर गरिरहेका छन्। चीनले उन्नत उत्पादन र रणनीतिक प्रविधिहरूमा आफ्नो क्षमता विस्तार गरिरहेको भए तापनि, समग्र अर्थतन्त्रले भने दीर्घकालीन वृद्धिलाई निरन्तरता दिन सक्ने खालको आन्तरिक माग सिर्जना गर्न सङ्घर्ष गरिरहेको छ। सन् २०२६ को पहिलो नौ महिनामा चीनको अर्थतन्त्र ४.६ प्रतिशतले वृद्धि भयो, तर स्थिर सम्पत्तिमा हुने लगानी ७.२ प्रतिशतले खुम्चियो, घरजग्गा क्षेत्रको लगानी २०.६ प्रतिशतले घट्यो र सेप्टेम्बर महिनामा खुद्रा बिक्रीमा केवल १.१ प्रतिशतको वृद्धि देखियो। समस्या के हो भने, बेइजिङले जसलाई सुदृढ पार्न जोड दिइरहेको छ, ती क्षेत्रहरूले आम परिवार, निजी व्यवसाय र स्थानीय अर्थतन्त्रहरूमा विद्यमान असुरक्षा वा चिन्ताहरूलाई सम्बोधन गर्न सकिरहेका छैनन्।

केन्द्रीय निर्देशन, राजनीतिक अनुशासन र राज्यका स्रोत-साधनहरूको परिचालनमा बढ्दो विश्वास राख्ने नेतृत्वका लागि यो एक जटिल समस्या हो। बेइजिङले आर्थिक विकासको लक्ष्य त्यागेको भने होइन; बरु, यसले कस्तो प्रकारको विकास चाहने भन्ने विषयमा थप छनौटपूर्ण दृष्टिकोण अपनाएको छ, जसमा प्राविधिक आत्मनिर्भरता र रणनीतिक उद्योगहरूलाई प्राथमिकताको केन्द्रमा राखिएको छ। यस दृष्टिकोणले विशेष गरी विद्युतीय सवारी साधन र ब्याट्रीजस्ता क्षेत्रहरूमा ठोस उपलब्धिहरू हासिल गरेको छ। तर, कमजोर घरायसी उपभोग, सङ्कटग्रस्त घरजग्गा बजार र सुस्त निजी लगानीको क्षतिपूर्ति गर्न कुनै पनि मुलुक अनिश्चित कालसम्म केवल उत्पादन क्षमतामा मात्र निर्भर रहन सक्दैन। यी समस्याहरू समाधान गर्न आर्थिक प्रोत्साहन र जनविश्वासमा परिवर्तन आवश्यक पर्छ, जुन केवल केन्द्रबाट जारी गरिएका निर्देशनहरूका भरमा मात्र प्राप्त गर्न सकिँदैन।