जलसमाधि

मध्याह्न थियो। औषधिजन्य गन्धले भरिएको साँघुरो कोठामा श्रीमतीको खोकी र घडीको टिकटिक मात्र सुनिन्थ्यो। ओछ्यानमा थलिएकी श्रीमतीले झ्यालबाहिर हेर्दै भनिन्, “अब म धेरै दिनकी पाहुना होइन।”

हतास श्रीमान् कुर्सीमा टोलाउँदै थिए। औषधिको खर्च, ऋण र दिनदिनै घट्दै गएको आशाले उनलाई भित्रैदेखि खोक्रो बनाइसकेको थियो।