दीक्षित भएर फर्केपछि दिक्क

टाउकोभन्दा ठूलो छत्रे टोपी । ज्यानभन्दा लामो गाउन । पानी परेको भए टोपीले छाताको काम गर्थ्याे, गाउनले रेनकोटको । तर बादल मात्रै लाग्यो, पानी परेन । पानी नपरेपछि हातको प्रमाणपत्र भिज्ने डर पनि भएन ।

वरपर आफूजस्तै मान्छे । उस्तै टोपी र गाउनले आफू र अर्को छुट्याउन पनि मुश्किल । फुरफुर भएर बसेका १४ हजारको भीडमा छिर्दा आफ्नो नाक पनि ठूलो भयो । मन त्यसै गदगद । बुरुक्क उफ्रँदै छमछम नाचौँजस्तो । यस्तो झिल्के लुगा लगाएको बेला नउफ्रे कहिले उफ्रने ? अहिले ननाचे कहिले नाच्ने ? साथीहरूको तालमा छत्रे टोपी माथितिर फ्याँकेर बुरुक्क उफ्रँदा आकाश छोएजस्तै भयो । हातमा प्रमाणपत्र बोकेर गाउन फरर बनाउँदै छमछमी नाचेको फोटो र भिडियो फेसबुक, इन्स्टाग्राम, टिकटकमा राखेपछि भएभरका सपना एकसाथ पूरा भएजस्तै सन्तुष्टि मिल्यो । फोटो र भिडियोमा टन्नै लाइक र कमेन्ट देखेपछि यतिका वर्ष पढेको बल्ल काम लागेजस्तो भयो ।