सिसाको घरमा बसेर ढुंगा हान्ने प्रतिस्पर्धा

२०४६ सालपश्चात् आजका दिनसम्म आइपुग्दा नेपालको राजनीतिले अपेक्षित गति लिन सकेन । सधैं अस्थिरता, भ्रष्टाचार, विकृति र विसंगतिको पर्याय नेपालको राजनीति बन्दै गयो । सुशासनको सैद्धान्तिक नारा दिँदै राजनीतिक नेतृत्वमा रहनेहरू प्रायः सबै भ्रष्टाचारमा लिप्त हुन पुगे । आफूले भ्रष्टाचार गरिरहँदा मातहतका कार्यकर्ताहरूलाई भ्रष्टाचार नगर्न सतर्क गराउने हैसियतसम्म पनि राजनीतिक दलहरूका नेतृत्वमा देखिएन । लामो समयसम्म नेपालको राजनीति तीन दलहरूका बीचमा सीमित हुँदै गयो । नेपालको भूराजनीतिका कारणले गर्दा पनि राजनीतिले आफ्नो स्वाभिमान बचाई काम गर्न सकेन । कतिपय अवस्थामा राष्ट्रियता र सार्वभौमसत्तामा प्रश्नचिह्न खडा हुने कामहरूसमेत राजनीतिक दलहरूबाटै हुँदै गयो । यही परिस्थितिबाट गुज्रिँदै गर्दा नेपाली नागरिकहरूमा स्थापित ठूला राष्ट्रिय दलहरूप्रति कुण्ठा र वितृष्णा बढ्दै गएको यथार्थ हामीसामु स्पष्ट छ । यही कारणले गर्दा नेपाली मतदाताहरूले एउटा असल नेता, एउटा सिद्धान्तमा अडिग रहेको र सोही सिद्धान्त र आस्थाअनुसार अघि बढ्ने राजनीतिक दलको खोजी लामो समयदेखि गर्दै रहे ।

तर, उनीहरूले त्यस्ता सत्पात्र र राजनीतिक दल नेपाली राजनीतिमा प्राप्त गर्न सकेनन् । निरन्तर सत्तामा रहेका ठूला राष्ट्रिय दलहरूप्रति विकर्षण बढ्दै जाँदा उनीहरूले विकल्पका रूपमा परीक्षण भइनसकेका पात्रहरूलाई नेपाली राजनीतिमा अवसर दिने निर्णयसमेत लिन पुगे । यसैको परिणतिका रूपमा स्थानीय तहको निर्वाचनमा केही स्थानहरूमा स्वतन्त्र उम्मेदवारहरू निर्वाचित हुन पुगे । यसबाट आकर्षित हुँदै मतदाताहरूको यो झुकावलाई अवसरको रूपमा परिणत गर्ने सोचका साथ राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीले संसदीय निर्वाचनमा प्रतिस्पर्धा ग¥यो । नयाँ दलका युवा उम्मेदवारहरूप्रति मतदाताहरू आकर्षित हुँदै यही दलका उम्मेदवारहरूलाई मत दिँदै राष्ट्रिय दलका उम्मेदवारहरूलाई पराजित गर्न उत्साहित बने । यसैको परिणामस्वरूप राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीले २० सिटमा विजय हासिल गरी चौथो ठूलो दलका रूपमा प्रतिनिधिसभामा आफ्नो स्थिति मजबुत बनाउन पुग्यो । तनहुँको उपनिर्वाचनमा डाक्टर स्वर्णिम वाग्लेलाई विजय गराई एक स्थान थप्न सफल भयो । यसबाट उत्साहित भएका त्यस दलका सभापति रवि लामिछानेले ठूलो सौदाबाजी गर्दै दुईपटकसम्म उपप्रधानमन्त्री तथा गृहमन्त्रीको जिम्मेवारी प्राप्त गरे ।