मस्तिष्कको सबलीकरण अर्थात् हिंसामा न्यूनीकरण

एकातिर लैंगिक हिंसाविरुद्धको १६ दिने अभियान चलिरहेको छ, अर्कोतिर मंसिर लागेदेखि नै विवाह संस्कारका नाममा कन्यादान दिनेहरूको घुइँचो छ । कस्तो विडम्बना ! सृष्टि सुचारु राख्न जोइपोइको आवश्यकता हुन्छ, तर विवाह गर्ने सवालमा छोरीलाई अझै दानका रूपमा लिनु र दिनुलाई के भन्ने ?

‘पाले पुण्य मारे पाप’ भन्दै खुट्टाको पानी खाएर आफ्नी छोरीलाई ‘तथास्तु’ कहने बुबा–आमा र सिंगो समाज भएसम्म लैंगिक हिंसालाई मद्दत पुगिरहन्छ । प्यारा छोरीहरू ! उपयुक्त समयमा विवाह गर्नुपर्छ, तर विवाह भएर पतिको घर जानैपर्छ भन्ने सोचबाट माथि उठ्नु जरुरी छ । अब आवश्यकताअनुसार कहिले पतिको घर त कहिले पत्नीको घर अर्थात् ‘बुबा–आमा, छोरा–बुहारी, छोरी–ज्वाइँ, दुवैतिरका नाति–नातिना सबै समान हैसियतका परिवारका सदस्य हुन्’ भन्ने मानसिकता र व्यावहारिकता निर्माण गर्नुपर्छ ।