मिसन पत्रकारिता

नेपाल प्रेस काउन्सिलद्वारा आयोजित ‘युट्युबसहित सामाजिक सञ्जालको मिडियामा प्रभाव’ विषयक ‘सम्पादक संवाद’मा हिजो सहभागी भइयो । यस कार्यक्रमका प्रस्तुती र छलफलहरू मेरा लागि अत्यन्तै लाभप्रद रहे । पत्रकारिता जगत्को आजको यथार्थ र विद्यमान गतिशील व्यक्तित्वहरूको सोचका ’boutमा बुझ्ने राम्रो मौका मिल्यो । व्यक्तिगत रूपमा मलाई चाहिँ अझ पुराना टुटेका सम्पर्क र कडी जोड्ने अवसर पनि प्राप्त भयो । आदरणीय किशोर नेपालसँग त निरन्तर सम्पर्कमा थिएँ नै । तर, दुई दिनको अन्तरालमा भेट्दा पनि किशोर नेपालबाट नयाँ कुरो प्राप्त हुन्छ । दृष्टि सप्ताहिकका शम्भु श्रेष्ठसँग निकै लामो अन्तरालपछि भेट भयो । एक पुराना सहृदयी मित्रसँग एक लामो अन्तरालपछि भेट हुँदा पुराना विस्मृतिका पानाहरू पल्टिनु स्वाभाविक हो । कुरै कुरामा शम्भुजीले ‘हाम्रो समय’को मिसन पत्रकारिताको कुरो उल्लेख गर्नुभयो । एकक्षण हामी त्यसैमा रमायौं र दंग प¥यौं पनि । आज यसैसँग सम्बन्धित विषयमा दुई शब्द कोर्ने जमर्को गर्दै छु ।

माथवरसिंह बस्नेत जनमतसंग्रहको घोषणापश्चात् जन्मकैदबाट आममाफी पाएर छुट्नुभएको थियो । जनमत संग्रहको अप्रत्याशित परिणामपछि विपक्षमा एक प्रकारको नैराश्यता र शून्यता छाएको अवस्था थियो । बस्नेतले पुनर्जागरण मासिकको प्रकाशन सुरु गर्नुभयो । बिस्तारै मासिकलाई साप्ताहिकमा परिणत गर्ने सोच पलायो । विश्वसन्देश र विश्वदूत हुँदै स्वर्गीय एम शर्मा पौडेलको वार्तालाप साप्ताहिक चलाउन थाल्नुभयो । मैले पत्रकारिताको क्षेत्रमा प्रवेश गरेको त्यसैबेला हो । अन्तर्राष्ट्रिय समाचारबाट खेलकुद आदि हुँदै बिस्तारै कलम चलाउन थालियो, एक नौसिखियाका रूपमा । २०४५ सालतिर पुनर्जागरणलाई नै मासिकको रूप दिने तय भएपछि म त्यहाँ अत्यन्तै नजिक भएर जोडिन पुगें । कृष्णप्रसाद भट्टराईका दाजु गोर्खापत्रका पूर्वप्रधानसम्पादक गोपालप्रसाद भट्टराईसमेत त्यहाँ जोडिन आइपुग्नुभएको थियो । म आफैं अर्धसरकारी संस्था नेपाल बैंकको जागिरेको नाताले धेरै संलग्नता उजागर गर्न सम्भव थिएन । औपचारिक रूपमा औंल्याउन नमिल्ने चाँजोपाँजो मिलाएर प्रत्यक्ष रूपमै संलग्न भइयो ।