हराएको प्रतिवेदन र प्रधानमन्त्रीको गुनासो

२०४४ सालमा यो पंत्तिकार कास्की जिल्लाको कुनै विद्यालयमा निरीक्षणका क्रममा पुुग्दा विद्यालयमा कुनै पनि अभिलेखहरू देखिएनन् । यहाँसम्मकी दर्ता भएका पत्र पनि थिएनन् । चलानी भएका अफिस कपी (ओसी) पनि थिएनन् । मैले प्रअलाई सोधें, ‘खै अभिलेखहरू ? बिदा रेकर्ड खै ? हाम्रो अफिसले पठाएको फलानो पत्र खै ? तपाईंले उत्तर पठाएको पत्रको ओसी खै ?’ आदि । प्रअले उत्तर दिए ‘सर, स्कुलमा केही पनि रहँदैन । फलानो शिक्षक प्रअ हुन खोजेको छ । मलाई नहटाइ ऊ प्रअ हुन सक्दैन । यसैले उसले अफिसमा भएका सबै कागजात या त लुकाइदिन्छ, या त च्यातेर फालिदिन्छ । कहिलेकाहीं त उसले शिक्षक हाजिरी खाता पनि घरमा लगेर जान्छ । मलाई असफल बनाएपछि ऊ प्रअ हुने दाउँमा छ ।’ ‘तपार्इंले यो कुरा मभन्दा अघिल्ला माविनि (माध्यमिक विद्यालय निरीक्षक)सँग राख्नुभएन’ भन्ने मेरो प्रश्नमा उनी, ‘राखेको थिएँ सर † उहाँले उसँग लफाडा गर्नुभन्दा प्रअ नै छोडिदिनुस् न त, प्रअलाई खासै सुविधा पनि छैन’ भन्नुभयो भन्छन् ।

उक्त घटनाबाट ती प्रअलाई हटाएर अर्कोलाई प्रअ बनाउन ठुलै सेटिङ रहेछ भन्ने कुरा बुुझ्न बेर लागेन । त्यतिबेला हरेक महिनाको ५ गते शिक्षा शाखा (त्यो बेला जिल्ला शिक्षा कार्यालय भइसकेको थिएन)मा जिल्ला बैठक हुने चलन थियो । बैठकमा आ–आप्mना निरीक्षण क्षेत्रअन्तर्गतका विद्यालयका सबल र सुधारात्मक पक्ष’bout छलफल हुन्थ्यो । मैले उक्त विद्यालयको सो समस्या’bout कुरा राखें । त्यो बेलाका जिल्ला शिक्षा अधिकारीले ‘एउटा विद्यालय’bout यति धेरै चिन्ता नगरौं । अप्ठ्यारो भए पहिलाले छाडेर दोस्रोलाई दिए भइहाल्यो नि’ भने । मैले भनें ‘सर पनि जिशिअ होइन, माविनि मात्र हो ।