जब ठेस नै शिक्षा बन्यो!

पहाडको काखमा थपक्क बसेको सानो गाउँ। प्रायः सबैजसो घरहरू ढुंगा, माटो, खर, स्याउलाबाट बनेका हुन्थे। बिहान हुनै लाग्दा कुखुराको डाकसँगै अङ्गेनाको चुल्होबाट भुरभुर आगो बलेको हुन्थ्यो, भुसको धुवाँ झ्यालका दुलाबाट पतपत बाहिर उँड्थ्यो, र गोठमा बाच्छाले बाँ.. बाँ.. गर्दै माउ-गाईलाई बोलाउँथ्यो।

त्यही गाउँको एउटा माटाको झुपडीमा स्वप्निलको जन्म भएको थियो, ऊ २२/२३ वर्षको भइसक्दा उसका एक भाइ र सानी बहिनी पनि हुर्किसकेका थिए। बाबा बिहानै खेततिर हिँड्नु हुँदा गोरुको घाँटीको घण्टी टुनटुन बज्थ्यो र आमा गोबरले लिपिएको आँगनीको भुइँमा घुँडा टेकेर धान फुरफुर फिजाउँदै सुकाउनुहुन्थ्यो।