किन म सीडीओ भइनँ ?

वीरेन्द्र क्याम्पस, भरतपुर, चितवनबाट २०३८ सालमा स्नातक तह उत्तीर्ण गरेपछि मास्टर पढ्ने वा पैसा कमाउने उद्यमतिर लाग्ने दुई विकल्प थिए । मैले पैसा कमाउने लक्ष्य छनोट गरी पढ्ने कार्यलाई स्थगन गरेको थिएँ । २० वर्षे जोश थियो । तिनताका राजदूत मोटरसाइकल भर्खरभर्खर चलनचल्तीमा आएको थियो । अरूहरू मोटरसाइकल चढेको देखेर मलाई पनि मोटरसाइकल चढ्ने रहर जाग्यो । चितवन जिल्ला कार्यालयबाट ‘काका एन्ड भतिजा’ नामक ‘घ’वर्गको निर्माण कम्पनी दर्ता गराएर म ठेकदार बनें । पैसा कमाउने र राजदूत मोटरसाइकल चढ्ने रहर ठेकेदार बनाउने प्रमुख उत्पे्ररक थियो ।

निर्माण कम्पनीको लाइसेन्स भएपछि मैले धेरै ठाउँमा टेन्डर राख्ने कोसिस गरें । तर, ठेकेदारको कार्टेलिङले गर्दा ५–७ हजारमा चित्त बुझाउनुपर्ने स्थिति थियो, मिलिजुली गर्दा । म भने काम गर्दा केही सिक्न चाहन्थें, मिलिरहेको थिएन । एकदिन गोरखापत्रमा नारायणी सिँचाइ आयोजना वीरगन्ज, पर्साले निर्माण कार्यका लागि गरेको विज्ञापन हेरेपछि म हानिएर गीतानगरबाट वीरगन्ज पुगें । टेन्डर फर्म किनें, जसोतसो गरेर भरें र दर्ता गराएँ । सायद त्यो दिन अन्तिम थिएन र मलाई दबाब पनि परेन । टेन्डर खोल्ने दिन पुनः वीरगन्ज पुगें । सबै ठेकेदारले एकमुखले एक्लै टेन्डर दर्ता गराएकोमा मलाई कराए । मलाई कसैसँग मिल्नु थिएन । त्यसकारण मैले दर्ता गरें, मेरो अधिकारको प्रयोग गरें । मेरो कड्काई देखेर सबै चुप लागे । ममा विद्यार्थी राजनीतिको तुजुक बाँकी नै थियो ।