आशा गरौं, भर नपरौं !

नेपालको राजनीतिमा यतिबेला गतिरोध देखिएको छ । संसद्मा देखिएको गतिविधि र सत्ता संघर्षको खिचातानको मात्र विषयलाई गतिरोधको संज्ञा दिन खोजिएको होइन । त्यसकारण संसद्को क्रियाकलाप नियमित हुन थालेपछि परिस्थिति सामान्य भएको रूपमा लिनु सायद भूल हुनेछ । सतहमा देखिएझैं भ्रष्टाचारसँग जुध्ने विषयमा सामान्य मतभेद देखापरेको भनेर बुझ्नु पनि गलत हुनेछ । यो गतिरोध नेपालको राजनीतिका मुख्य पात्रहरूको मूलभूत चरित्रका कारण देखिएको हो र त्यो प्रवृत्ति कुनै न कुनै रूपमा समयसमयमा उजागर भइरहनेछ । मुख्य पात्रहरू विस्थापित भएर नितान्त नौलो प्रवृत्ति स्थापित हुने सम्भावनाको ठूलो आशा गर्नु पनि सायद मूर्खता हुनेछ । त्यसकारण गतिरोध पनि आकार र प्रकार फेर्दै देखा परिरहनेछ ।

मानिसलाई जीवन धान्न, जीवन सहज बनाउन वा त्यसभन्दा माथि बिलासिताका साथ बाँच्न आर्थिक स्रोतको आवश्यकता पर्छ । सामान्यतया यही आर्थिक स्रोत साधन जुटाउने क्रियाकलापलाई नै पेसा भनिन्छ । कुनै पनि धर्मले पनि अर्थलाई मानव जीवनको अभिन्न अंग नै मानेको छ । कमाउने, खर्च गर्ने र बचत गर्ने यो निरन्तरको प्रयासमा अधिकांश व्यक्ति जीवन धान्न न्यूनतम आवश्यक अर्थ संग्रहमै व्यस्त हुन्छन् भने न्यूनतम आवश्यकताको चिन्ता गर्नु नपर्ने भई सुदूर भविष्यको अनिश्चित अवस्थामा वा अझ त्यसभन्दा पर आफ्नो सन्तान दरसन्तानको सुरक्षाको समेत सुनिश्चित हुनेगरी अर्थ संग्रहमा पनि व्यक्ति लागिरहन्छ । जति धेरै आफ्नो र आउने पुस्ताको समेत भविष्य सुनिश्चित बनाउनसक्यो, त्यति नै त्यस व्यक्तिलाई सफल मान्ने प्रचलन र मान्यता पनि रहिआएको छ । पेसाकर्मी, उद्यमी वा व्यवसायीको सफलताको मापदण्ड पनि धनसंग्रहको परिमाण नै मानिन्छ ।