जननेता मदन भण्डारीसँग १४ वर्ष १० महिना

यकिन सम्झना छैन । २०३५ को असार अन्तिमतिर वा साउन लागिसकेको हुनुपर्छ । मध्य वर्षात्मा हराभरा बनेका खेतबारी र वनबुट्यानले गर्मीयामको खपिनसक्नु उष्णता रोक्न सकिरहेको थिएन । म भने कहिल्यै नगएका–नपुगेका बस्तीहरू छिचोल्दै पार्टीका एकजना स्थानीय कार्यकर्तासँग मोरङको इटहरा गाउँ खोज्दै हिंडिरहेको थिएँ ।

मेरो यात्रा ‘झापाली क्रान्तिकारी लाइन’ बाट प्रभावित भई ‘को–अर्डिनेशन केन्द्र’ (कोके) मा भर्खरै सामेल भएका ‘मुक्तिमोर्चा’ समूहका एक जना क्रान्तिकारी– ‘जीवन शर्मा’ लाई कोकेको ‘तेस्रो सम्मेलन’मा सहभागी गराउने उद्देश्यबाट निर्देशित थियो ।