छोरीलाई आत्मनिर्णयको अधिकार

यस्तो देखिन्छ, अबका छोरी ‘घर खाने’ खालका होइनन्, आफ्नो जीवन स्वतन्त्र तरीकाले जिउने हुनुपर्छ। ‘आफ्नै निर्णय अन्तिम’ भन्न सक्ने बन्नुपर्छ।

मेरी आमा (देवीजी)को हातमा एउटा कतुवा, कालो पत्थरी र खरानी थमाइदिँदै हजुरआमाले भन्नुभएछ, “लौ हजुरआमाकहाँ गएर जनै कात्न सिक्।’ यो थियो, असल बुहारी बन्ने पहिलो तालीम। ६-७ वर्षको कलिलो उमेरमै उहाँको मस्तिष्कमा बिहे पसाइसकिएको थियो। शारीरिक र यौनिक विकास नहुँदै केटीले ‘पोइघर’ जानुपर्ने थिति बाँधेको थियो समाजले। त्यही बाध्यतामा छोरीलाई ‘घर गरेर खान सक्ने’ बनाउने चटारोमा हुन्थे आमाहरू।