अध्यात्म र जीवन

जब मान्छे आफ्नो शक्ति क्षीण भएर सहाराविहीन हुन्छ तब मात्र ईश्वरीय अस्तित्वलाई स्वीकार गर्छ । शरीरमा तागत रहुुञ्जेल आफूलाई संसारकै सर्वशक्तिमान् व्यक्ति ठान्ने मानवीय प्रवृत्ति स्वाभाविक नै हो । जबसम्म अवनतिको ओरालो लाग्दैन तबसम्म मान्छेले अहंको आगो बोकी नै रहेको हुन्छ । स्वयं सर्वशक्तिमानको विजयझण्डा बोकेर दिग्विजयको यात्री बनिरहन्छ । जब शरीरको शक्ति क्षीण भएर सोही अहंको आगोले पोल्न थाल्छ तब मात्र अध्यात्मको ओत खोज्छ मान्छे । शान्तिको शीतल छाहारी खोज्छ शीतल छाहारी खोज्छ ।

भौतिकको भलबाढीले छिन्नभिन्न भएको बस्तीजस्तै मान्छे जब तहसनहस हुन्छ तब मात्र स्विकार्छ अध्यात्म । युवाले ईवरीय अस्तित्व स्वीकार गर्दैन । ऊ भौतिकवादको भँगालोमा नै भौँतारिइरहेको हुन्छ । जब उसलाई भौतिक दर्शनले दलदलमा पार्छ, किंकर्तव्यविमूढको अवस्थामा पार्छ अनि मात्र अध्यात्मको आँगनी धाउँछ, मान्छे ।