ती दिन फेरि आउला र ? [कथा]

“खान्नँ के म कति भन्नु त्यहि एउटै कुरा पनि, छ्या” भन्दै रीया भित्र कोठाबाट झर्को मान्दै उत्तर फर्काउँछे । आफ्ना सन्तानको पेट भर्न अघि सरेकी ती आमा त्यही ढोकाबाहिर मन खिन्न बनाएर बस्न बाध्य हुन्छिन् । पाँचौँ पटकसम्म त्यही ढोकासँग बोलेसरह महसुस गरेकी मेरी आमालाई छैटौँ पटक भने झर्केको नै आवाज आउँदा पनि मनलाई केही राहत पक्कै मिल्यो होला । मन त पक्कै थियो होला उहाँलाई, “आऊ न छोरी, अलिकति रुचेको जति खाऊ” भन्ने तर दिनहुँको त्यही कोलाहल कै कारण जन्मदिने आमाले समेत हार खान थालिसकेकी थिइन् । सधैसरह उही खानाको सत्यानाश ! न त त्यति मिहिनेत गरेर जस्का निम्ति पकाइएको हो त्यसले खान्छ, न त मिहिनेत गर्ने मान्छेले नै । हुन पनि कुन आमालाई आफ्ना सन्तान खाली पेट सुत्दा, आफू भने पेट भरेर सुत्ने इच्छा नै जाग्छ र ?

हाम्रो घर त अहिले मसानसरह हुन पुगेको छ । न कसैको मुहारमा मुस्कान नै छ, न त कसैप्रतिको सद्भाव । सधै बहिनी आफ्नो कोठामा मस्त, म होस्टेलमा व्यस्त र आमा अफिसमै । घरमा चहलपहल भएको भने रीयालाई फिटिक्कै मन पर्दैन । मन पर्दैन पनि कुन मुखले भनूँ, केही वर्ष अघिसम्म कोही पाहुना आए हुरुक्क हुँदै सर्वप्रथम ढोका खोल्ने ऊ नै हुन्थी । घरको फोनमा घण्टी बज्नासाथ ऊ त्यहाँ पुगेर फोन उठाइ कहिलेकाहिँ त को हो समेत नचिनी आफ्ना मिठा गफमा भुलेरै बस्थी । जो पनि नयाँ पाहुनापाछा आए जाने बेलामा कसैले पैसा, कसैले चकलेट दिदैँ कति रसिली छोरी पाउनुभएछ भन्दै बुबाआमाको नाक लामो पारिदिन्थे । घरमा एक्लै ती नयाँ नयाँ आधुनिक यन्त्रमा झुम्मिएर बस्नुभन्दा बरू कोही मान्छेसँग समय बिताउन ऊ बढी रुचाउँथी । जसकारण लखतरान परेर आउँदासमेत बुबाआमाले ऊसँग बसेर अनुहारमा मुस्कान ल्याइ बातचित नगरी उसलाई कहिल्यै चित्त बुझ्दैन थियो ।