मुटुभरि मेसी र आँखाभरि आँसु, ब्युनस आयर्स भावुक बनेको एउटा रात

अक्टोबर ६, २०२६ को रात विश्वभरका अधिकांश फुटबलप्रेमीहरूले टेलिभिजनलगायत विभिन्न सामाजिक सञ्जालमार्फत अर्जेन्टिना र बेनिनबीचको मैत्रीपूर्ण म्याचलाई फिफा विश्वकपको फाइनलसरह महत्व दिएर हेरे । त्यस रात उक्त म्याच भएको खेलस्थल अर्जेन्टिनाको राजधानी ब्युनस आयर्सको एस्टाडियो मोनुमेन्टल रंगशाला केवल एउटा फुटबल मैदानमात्र रहेन । सिंगो अर्जेन्टिनाको सामूहिक धड्कन, आँसु र कृतज्ञताको संगमस्थल बन्यो । जब अर्जेन्टिनी टोलीले बेनिनलाई ३–० गोलअन्तरले हराउने क्रममा ३९ वर्षीय अर्जेन्टिनी टोलीका कप्तान लियोनेल मेसीले दुई उत्कृष्ट असिस्ट र ७१औं मिनेटमा पेनाल्टीमार्फत आफ्नो १२६औँ अन्तर्राष्ट्रिय गोल पूरा गरे, तब फुटबलको एउटा सिंगो स्वर्णिम युगले आधिकारिक रूपमा विश्राम लियो । अर्जेन्टिनी फुटबल महासंघले “द लास्ट ट्याङ्गो” अर्थात् ‘अन्तिम नृत्य’ नाम दिएको यो मैत्रीपूर्ण खेल वास्तवमा एउटा खेलमात्र थिएन, एउटा यस्तो राष्ट्रिय उत्सव थियो, जसको प्रत्येक सेकेन्डमा अर्जेन्टिनीहरूले आफूले दशकौँदेखि डराउँदै आएको यथार्थलाई अंगालिरहेका थिए, र त्यो हो मेसीबिनाको अर्जेन्टिना । ८५ हजारभन्दा बढी समर्थकहरूले खचाखच भरिएको रंगशालामा ९० मिनेटभित्रै टिकटहरू सकिएका थिए भने कालो बजारीमा ती टिकटको मूल्य २५ सय अमेरिकी डलरभन्दा माथि पुगेको थियो । उक्त रात सन् १९७८, १९८६ र २०२२ का विश्वकप विजेता अर्जेन्टिनी टोलीका दिग्गजहरू साक्षी बसेको त्यस मैदानमा “अमर कप्तान” लेखिएका ब्यानरहरू फहराइरहँदा, सहरको केन्द्रमा रहेको ऐतिहासिक ओभेलिस्क स्मारक राष्ट्रिय झण्डाको हल्का नीलो र सेतो रङमा चम्किरहेको थियो । सारा देशले आफ्ना प्रिय नायकको २०८औँ तथा अन्तिम खेललाई कुनै विश्वकपको फाइनल जत्तिकै उत्कर्षमा पु¥याएर बिदाइ ग¥यो ।

मैदानभित्र मेसीले पुनः एकपटक साबित गरे कि उनी किन अद्वितीय छन् भनेर । पूरै ९० मिनेट खेलेका मेसीले आफ्नो कुशलता पस्कँदा सारा रंगशाला उठेर तालीको गडगडाहट गुन्ज्याउँदा मुस्कुराउँदै आफ्ना समर्थकहरूलाई हात हल्लाउँदै अभिवादन गर्थे । ४८औं मिनेटमा निकोलस ओटामेन्डी र ६१औं मिनेटमा निको पाजका लागि गोलको अवसर सिर्जना गरिदिएपछि ७१औं मिनेटमा पेनाल्टीमार्फत आफैंले गरेको गोलले उनको ऐतिहासिक तथ्यांकलाई थप उचाइ दियो । तर, अन्तिम सिट्टी बजेपछिका दृश्यहरू भने निकै भावुक र अविस्मरणीय थिए । मैदानको मध्यभागमा टोलीका साथीहरूले उनलाई घेरेर काँधमा उचाल्दा मेसीका आँखा रसाएका थिए । रंगशालामा उपस्थित हजारौँ प्रशंसकहरूले “ओले, ओले, ओले, मेसी, मेसी” को गगनभेदी नारा गुन्ज्याउँदै उनीसामु शिर झुकाए । आकाशमा ड्रोन लाइट सोमार्फत उनको १० नम्बर जर्सी चम्काइयो भने परिवारका सदस्यहरूसहित मैदानमा उभिएका मेसीले भावविह्वल भएर अशान्त बनिरहेका जनसमुदायलाई सम्बोधन गर्दै भने,–“मैले भोगेका नराम्रा क्षणहरूमा पनि मैले कहिल्यै संघर्ष गर्न र यो टोलीमा रहन छाडिनँ । म हजुरहरू सबैलाई माया गर्छु र मलाई हजुरहरूको सधैँ सम्झना आउनेछ । म अर्जेन्टिनी हुनुमा गर्व गर्छु ।”