बाँदरको पिरलो : बारीमै बास, सरकारको छैन आश

२२ साउन, लुमाङदिन (मिक्लाजुङ–पाँचथर) । ‘घनश्याम, मलाई चिया बारीमै ल्याउदिनू है,’ छोरालाई अह्राउँदै पाँचथर मिक्लाजुङका शिवप्रसाद घिमिरे झिसमिसेमै घर नजिककै बारीतर्फ लागे । उनी एकाबिहानै बाली लगाउन, भित्र्याउन वा गोडमेल गर्न बारीमा जाँदै थिएनन्, बाँदर रुग्न जाँदै थिए ।

पाँचथरको दक्षिणी मिक्लाजुङ गाउँपालिका–७ लुमाङ्दिन निमचासका शिवप्रसादको बारीमा बाँदर रुग्नु दैनिकी नै बनेको छ । त्यहाँका फराकिला टारमा यतिबेला मकै भाँच्ने बेला हुनै लागेको छ । पाक्न लागेको बाली जोगाउनकै लागि बाँदर रुग्न उनले जंगल छेउमा दुई वटा कटेरो बनाएका छन् ।