किताब पढाइयो, जीवन पढाइएन

किताब पढाइयो, जीवन पढाइएन भन्नुको अर्थ हाम्रो शिक्षा प्रणालीबाट शिक्षित जनशक्ति गरिखाने बन्नसकेन भन्न खोजिएको हो । शिक्षा व्यावहारिक हुनुपर्छ । जीवनमा आइपर्ने आधारभूत कार्यहरू गर्न सक्षम बनाउने शिक्षा नै जीवन उपयोगी शिक्षा हो । हाम्रो मुलुकको शिक्षा प्रणालीले जागिरे मनस्थिति विकास भएको जनशक्ति उत्पादन ग¥यो । शिक्षितहरूले स्वरोजगारका क्षेत्रहरू पहिल्याउन सकेनन् । आज शिक्षित जनशक्ति रोजगारीका लागि भौतारिइरहेका छन् । मुलुकभित्र आयआर्जनको अवसर नभएपछि जागिर खोज्दै विश्वका धेरै मुलुकमा पुग्ने गरेका छन् । विश्वविद्यालयसम्मको पढाइमा पनि कुनै व्यवसाय रोज्न, खोज्न र टिकाउनसक्ने ज्ञान तथा सीपको अभाव रह्यो ।

शिक्षितहरूले आप्mना खेतबारीमा व्यावसायिक तरिकाले उत्पादन गरी कृषि तथा पशुपालन व्यवसायलाई आयआर्जनको स्रोत बनाउनसक्ने शिक्षाको अभाव रह्यो । शिक्षितहरूले न त पानीका धारा जोड्नसक्ने सीप सिक्नसके, न त विद्युत्सम्बन्धी साधारण टेक्निकल सीप, न त सुरक्षित तरिकाले ग्यास सिलिन्डरहरू प्रयोग गर्नसक्ने क्षमता नै । घर वा अफिसमा विद्युत् सर्ट भयो भने पुर्पुरोमा हात लगाएर जान्ने मान्छे खोज्न भौतारिनुपर्ने अवस्था अधिकांश शिक्षित घरपरिवारको समस्या हो । यसैगरी, पानीको धारा बिग्रिए पनि समस्या उस्तै । यसरी हेर्दा विद्यालयदेखि विश्वविद्यालयसम्म किताब पढाइयो, व्यावहारिक तथा व्यावसायिक शिक्षा पढाइएन ।