राजनीति नेता, नाता र दाताको वरिपरि

अहिले समाजका हरेक उमेर समूहका मानिस वर्तमान राजनीतिक दलहरू र यिनीहरूका क्रियाकलापहरूबाट सन्तुष्ट छैनन् । नेतृत्वको चरित्र राजनीतिक स्वार्थको वरिपरि नै केन्द्रित भएको हुनाले समाजमा असन्तुष्टि बढेको हो । घटना तथा परिघटनाहरूको समाचार सुन्दा पढ्दा, हेर्दा, मुलुक विकास, सुशासन र सकारात्मक विषयवस्तु पढ्न र सुन्न पाइँदैन । भष्टाचार, गठबन्धन हेरफेर, काममा ढिलासुस्ती, गालीगलोज, कटाक्ष, आलोचनाजस्ता नेपाली राजनीतिमा भएका अवगुणहरू नै समाचार बन्ने गरेका छन् । विकास निर्माण र सिर्जना ओझेलमा परेको अवस्था छ ।

हिमाल, पहाड, तराईका गाउँ, बस्तीहरूमा चिया गफदेखि खेत, खला, घाँस, दाउरा, मेला पात, छलफल, बहस, अन्तक्र्रियाहरूमा नेताहरूले मुलुक बिगारे भन्ने अभिव्यक्ति व्यापक रूपमा आउने गरेको पाइन्छ । नीतिभन्दा नेता हावी भएकाले मुलुकमा सुशासन हरायो, भ्रष्टाचार मौलायो । नेताहरू नाता र दाताहरूको वरिपरि सीमित भए । राजनीतिमा परिवारवाद हावी भयो । यदि, परिवारका सदस्यहरूभन्दा बाहिर जानुपर्ने भएमा दाताहरूलाई अवसर दिने काम भयो । लोकतन्त्रका नाममा केही नेताहरूको सिन्डिकेटमा दलहरू चलेका छन् । शिक्षालय, न्यायालय, मन्त्रालयलगायतका ठाउँहरूमा भागबन्डा हुने गरेको छ । संवैधानिक आयोगहरू, अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोग एवं विभिन्न निगमलगायतका ठाउँहरूमा राजनीतिक दलहरूको प्रभाव र रवाफ देख्दा हाम्रो नेतृत्व नाता र दाताको पक्ष पोषणमा लागेको प्रस्ट देखिन्छ ।