एसियाली खेलकुदमा नेपाली बक्सिङको अविस्मरणीय इतिहास: २०औं एसियाडमा इतिहास रच्ने लक्ष्य

रिङभित्रको त्यो रातो र निलो कुना, जहाँ हरेक सेकेन्ड जीवन र मरणको लडाइँझैँ महसुस हुन्छ । नेपाली बक्सिङको कथा पनि तिनै शक्तिशाली मुक्काहरू, अदम्य साहस र कहिल्यै नझुक्ने स्वाभिमानको ज्वलन्त दास्तान हो । एसियाली खेलकुदको विशाल मञ्चमा नेपाली खेलकुदको इतिहास पल्टाउँदा बक्सिङले छाडेको अमिट छाप निकै नै चमकदार छ । कुल छ वटा कांस्य पदकमा आफ्नो नाममा लेखाउँदै बक्सिङले नेपाललाई अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुदमा एउटा अलग्गै पहिचान, प्रतिष्ठा र स्वाभिमान दिलाएको छ । रिङको बीचमा उभिएर जब कुनै बक्सरले आफ्नो मुठ्ठी कस्छ, त्यहाँ केवल दुईवटा हातको शक्तिमात्र हुँदैन, त्यहाँ एउटा सिंगो देशको आशा, वर्षौंको पसिना र गौरवको कथा गाँसिएको हुन्छ । नेपाली बक्सिङको इतिहास पनि यस्तै रगत, पसिना र स्वाभिमानले लेखिएको एउटा रोमाञ्चक गाथा हो ।

सन् १९८६ को सिओल एसियाड नेपाली बक्सिङको लागि स्वर्ण युगको ढोका साबित भयो । जहाँ नेपाली मुक्काबाजहरूले रिङमा आफ्नो अद्भूत कौशल र अदम्य साहस प्रदर्शन गर्दै अभूतपूर्व इतिहास रचे । दलबहादुर रानामगर, तुलबहादुर थापा, सुशील पोखरेल र मनोजबहादुर श्रेष्ठले एकैपटक चार वटा कांस्य पदक देशको झोलीमा हालेर सारा एसियालाई आश्चर्यमा पारिदिएका थिए । त्यो क्षण केवल पदक जित्नुमात्र थिएन, सीमित स्रोतसाधनका बाबजुद नेपाली वीरहरूले विश्वका शक्तिशाली प्रतिद्वन्द्वीहरूलाई दिनसक्ने कडा टक्कर र अदम्य वीरताको अमर सन्देश थियो । सिओलको त्यो ऐतिहासिक सफलतापछि नेपाली बक्सिङको यात्रा रोकिएन । सन् १९९० को बेइजिङ एसियाडमा चित्रबहादुर गुरुङले ६७ केजी तौल समूहमा पुनः कांस्य पदक जोड्दै नेपाली रिङको दबदबालाई निरन्तरता दिए । बेइजिङको त्यो जितले नेपाली युवाहरूमाझ बक्सिङप्रतिको क्रेज र जोसलाई थप उकास्यो ।