सिंगापुरको अभूतपूर्व रूपान्तरण: आँसुबाट जन्मिएको आर्थिक उन्नतिको साम्राज्य

सन् १९६५ अगस्ट ९ को त्यो ऐतिहासिक बिहान केवल एउटा नयाँ देशको जन्मको कथा मात्र थिएन, अपमान, असफलता र अथाहा निराशाको एउटा भीषण बज्रपात पनि थियो । जब मलेसियाको संसद्ले एकपक्षीय निर्णय गर्दै सिंगापुरलाई आफ्नो भूभागबाट निष्कासन ग¥यो, तब ३२ वर्षका युवा नेता ली कुआन यु राष्ट्रिय टेलिभिजनमा देशवासीलाई सम्बोधन गर्दा भक्कानिएर रोएका थिए । ती आँसु केवल व्यक्तिगत पराजयका मात्र थिएनन्, आफ्नो काँधमा आइपरेको एउटा असम्भव चुनौतीका पनि थिए । न त पिउने पानीको आफ्नै स्रोत थियो, न खनिज, न कृषि, न त कुनै प्राकृतिक पूर्वाधार नै । सुकुम्बासी बस्तीको दुर्गन्ध, चरम बेरोजगारीको हाहाकार, ग्याङस्टरहरूको आपराधिक आतंक र रगतले लतपतिएका जातीय दंगाहरूले पिल्सिएको त्यो सानो दलदली टापुको भविष्य पूर्ण रूपमा अन्धकारको खाडलमा भासिएको थियो ।

संसारका ठूला–ठूला अर्थशास्त्री, राजनीतिज्ञ र कूटनीतिज्ञहरूले यो दुखी देश बढीमा ६ महिना पनि टिक्न नसकेर इतिहासको पानाबाट लोप हुने कठोर भविष्यवाणी गरेका थिए । आखिर कसैले सोचेका पनि थिएनन् कि जुन भूमि सन् १९४२ मा बेलायती साम्राज्यको अभेद्य मानिने किल्ला भत्किएर जापानी सेनाको अमानवीय उत्पीडन र नरसंहार (सुक चिङ) को शिकार बनेको थियो, जसलाई बेलायतले पुनः कब्जा गरेर पछि आफ्नो पन्छाएको थियो, र जुन मलेसियासँगको छोटो अनि तीतो एकता पछि यसरी लखेटिएको थियो, त्यसको पुनर्जन्म कसरी सम्भव होला ? तर, नियतिको त्यो कठोर प्रहार अगाडि ली कुआन यु र उनका निष्ठावान् सहयोगीहरूले घुँडा टेकेनन् । उनीहरूले अन्तर्राष्ट्रिय समुदायसामु हात फैलाएर भीख माग्ने कायरता रोजेनन्, बरु आफ्नै आँसुलाई ऊर्जामा बदलेर एउटा कठोर प्रतिज्ञा गरे ।