२०८२ ले वैचारिक प्रदूषण पखालोस्

राजनेता त्यो हो जसले, विधिको शासनमा देशका संयन्त्र सञ्चालन गर्छ । राजनेतामा विकासको मार्गचित्र हुन्छ । उसका लागि नाता, दाता, कृपावाद, दलवाद आदिभन्दा देश र जनता माथि हुन्छन् । राजनेतामा दूरदृष्टि, समसामयिक चेतना, अन्तर्राष्ट्रिय क्षेत्रको ज्ञान, ऋषिमनलगायतका कूटनीति, रणनीति, कार्ययोजना तथा प्रतिबद्धतालगायतका गुण आवश्यक हुन्छ । हाम्रो देशको सन्दर्भमा उल्लिखित राजकीय गुणले प्रशिक्षित नेतृत्वको अभाव महसुस भइरहेको छ । राजनीतिक नेतृत्वमा देश बनाउने दृष्टिकोणको अभाव छ ।

जानकारहरू भन्छन्, यो मुलुकमा देश दुनियाँ हँसाउने राजनीतिक दल र नेता छन् । यति धेरै राजनीतिक सिद्धान्तका खोल ओढेका दलहरू विश्वजगत्मा सायदै होलान् । नेपाल राजनीतिक सिद्धान्त र वादको असफल प्रयोगशाला भएको मुलुक हो । बीपीवाद अथवा बीपीको राष्ट्रियता, प्रजातन्त्र र समाजवादको खोल ओढेको नेपाली कांग्रेसमा अहिले राजनीतिक रूपमा वैचारिक विचलन आयो । फलतः कांग्रेस–कम्युनिस्टको बैसाखी टेक्न पुग्यो । आज कांग्रेसमा गुट, उपगुट तथा आन्तरिक विवाद व्याप्त छ । केन्द्रीय नेताहरू दलगत आलोचनामा उत्रिएका छन् । कांग्रेसमा स्वार्थवाद हावी छ । अझै ब्राकेटभित्र भन्नुपर्दा सत्ता मोहले शेरबहादुर देउवाले त पार्टी चलायमान बनाउन सके न त दलका सक्षम नेतालाई पार्टी र सरकार चलाउने अवसर छ । एउटा प्रजातान्त्रिक राजनीतिक दलमा योभन्दा प्रदूषित विचार र अभ्यास के हुन सक्छ ? अहिले कांग्रेस भत्केको घरको बिग्रिएको चाला भनेझैं भएको छ । देशले आशा गरेको राजनीतिक दलको यो वैचारिक विचलनले कांग्रेसप्रति आस्थावान् सबैलाई पीडा दिएको छ । अब २०८२ सालको सुरुआतसँगै कांग्रेसजनको मति सप्रियोस् । बीपीवादलाई अनुकरण र अनुसरण गरियोस् ।