आरनको व्यवसायीकरण जरुरी

वर्षभरि काम गरिदिनुपथ्र्यो । तर, वर्षमा एकपटक मात्रै ज्याला पाउँथे । त्यही ज्याला पनि श्रमको मूल्यअनुसार थिएन । फलामको काम गर्ने र लुगा सिलाउनेले लामो समयदेखि समस्या भोग्दै आएका थिए । एकाध गाउँ हैन सिंगै मुलुककै चलन यस्तै थियो एक समय । कृषिमै आश्रित समाजका लागि कुटो, कोदालो, हँसिया, करौंतीजस्ता घरेलु सामग्री अनिवार्य आवश्यकताको साधन भए पनि ती साधन मर्मत, सम्भार निर्माण गर्नेहरूको श्रमको भने उचित मूल्यांकन भएन । समाजले चलिआएको चलनका रूपमा व्याख्या गरिरहँदा राज्यले वास्तै गरेन । अहिले पनि केही गाउँमा यस्तै चलन जारी नै छ । वर्षभरि काम गर्ने एकपटक ज्याला लिने ।

मकवानपुर जिल्ला, हेटौडा उपमहानगरपालिका १५ फारलाइनका खिलबहादुर विश्वकर्माले भने त्यही परम्परागत पेसालाई व्यवसायीकरण गरेका छन् । उनी उपभोक्ताको आवश्यकताअनुसारको सामान बनाउँछन् र श्रमको उचित मूल्य लिन्छन् । हजुरबाको पालामा सुरु भएको परम्परागत आरनलाई आधुनिक बनाएका मात्रै छैनन्, ६ जनालाई रोजगारी पनि दिएका छन् । नेपालमा अवसरै छैन भन्दै विदेसिने युवाका लागि खिलबहादर आफैंमा उदहारण हुन् जसले पुर्खाले गर्दै आएको कामलाई व्यवसायीकरण गरे । आपूm पनि काम गर्छन् अरूलाई पनि गराउँछन् ।