राजा आए ! रक्सी चोरेर खाए !

शहरमा बसेका छोराछोरी र नातिनातिनीको याद आएपछि हजुरबा एक्लै काठमाण्डौ जान तम्सिनुभयो । बूढोमान्छे एक्लै कसरी जानुहुन्छ भन्दै हजुरआमाले पिर गर्नुभयो । उबेलाको जस्तो हाम्रो जमाना हो र ! पुग्नेबित्तिकै फोन गरिहाल्छु नि भनेर हजुरआमालाई आश्वस्त पारेर हजुरबा बस चढ्नुभयो । बसबाट ओर्लनेबित्तिकै हजुरआमालाई फोन गर्नुभयो । हजुरआमा पनि आश्वस्त हुनुभो । जमाना कहाँबाट कहाँ पुग्यो है, उबेला तल बेँसीमा घाँस काट्न गएको मान्छे बेलामा आएन भने बाघले खायो कि भालुले चिथर्‍याे भनेर चिन्ता गर्नुपर्थ्याे । घरबाट टाढा पुगेका परिवार र आफन्तको हालखबर थाहा नपाएर चिन्तामा बस्नुपर्थ्याे । न फोन, न इन्टरनेट । अहिले त परिवार र आफन्त संसारको जुनसुकै कुनामा पुगे पनि सँगै भएजस्तोगरी कुरा गर्न पाइन्छ । घरमै मोटर आउँछ । बिजुलीमै भात पाक्छ । उबेला र योबेला सम्झँदै हजुरआमा टोलाउनुभयो ।

उता शहर पुगेका हजुरबा नातिनातिनाका मोबाइलमा फेसबुक र टिकटक हेरेर भुल्न थाल्नुभो । खेतीपातीदेखि राजनीतिसम्मका कुरा मोबाइलमै हेर्न पाइने । हेर्न हुने/नहुने सबै कुरा देखिने । नेताहरूलाई गालीगलौज गर्न पाइने । व्यवस्था ठीक भएन भनेर आलोचना गर्न पाइने । राजाको बेलामा कहाँ यस्तो हुन्थ्यो र ? राजतन्त्र मन परेन भन्नेबित्तिकै पुलिसले जेलमा कोच्थ्यो । राजा र उनका आसेपासेको हालीमुहाली थियो । उनीहरूको तारिफ मात्रै गर्नुपर्ने, नराम्रो कामको आलोचना गर्नै नपाइने । राजाका पालामा के मात्रै भएन ? भ्रष्टाचार, बेथिति, हत्या, हिंसा, बलात्कार जे भए पनि चुइँक्क बोल्न पाइँदैन थियो । अहिले त बोल्न पाइन्छ । यसो भएन, यसो गर भनेर शासकहरूलाई भन्न पाइन्छ । हजुरबाले पनि उबेला र योबेलाको अवस्था सम्झनुभयो ।