त्यागपछिको सार्थक जीवन

सिद्घार्थ गौतमले राजसी सुख सयल, घर, परिवार छोडेर हिँडे । उनी लोभ, लालच, राजषी सुख, सयलजस्ता कुरालाई छाड्न नसकेको भए उनको जीवन सार्थक हुने थिएन । विश्व जगतमा बुद्घ धर्मको स्थापना हुने थिएन । बुद्घ जन्मिएको देश भनेर नेपाललाई संसारले चिन्ने थिएन । बुद्घ दर्शनबाट समाज वञ्चित हुने थियो । गौतम बुद्घका अनुसार तृष्णा वा आशक्ति दुःखको कारण हो । हाम्रो व्यावहारिक जीवनमा पनि बुद्घको दर्शन उपयोगी छ । तृष्णाकै कारण भ्रष्टाचार गरेर अकुत सम्पत्ति जोड्नेहरू कालो कोठरीमा गएका छन् । जाँदै छन् । समाजमा कुपात्रका रूपमा दर्ज भएका छन् । देशको सुशासन र विकासका बाधक भएका छन् । त्यसैले सम्पत्ति कमाउने बाटो गलत भएमा सुख होइन, दुःख निम्तिन्छ । जीवन निरर्थक हुन्छ ।

हाम्रो देशको सन्दर्भमा सम्पत्ति जोड्न घुस लिने र दिनेहरूको नेक्सस व्यापक छ । व्यापारी, ठेकेदार, कर्मचारी, बिचौलिया, तस्करबाट घुसपैठ हुने गरेका समाचार आउने गरेका छन् । समाजको शिक्षित भनिएको सचेतवर्गसमेत स्वार्थका लागि सत्ता र शक्तिको पुजारी भएको देखिन्छ । पैसा दिएर पदमा जानेहरू पनि सम्पत्ति जोड्नकै लागि मरिहत्ते गर्छन् । पृथ्वी नारायण शाहले भ्रष्टाचार गर्नेहरू देशका शत्रु हुन् भनेका छन् । हाम्रो देश भ्रष्टाचारका कारण माथि उठ्न सकेन । शासक, प्रशासक पद, पैसा र शक्तिमा रमाउने गरेको देखिन्छ । लोभ विनासको बाटो हो । दुःखको कारण हो ।