सधैँको निराशा

असफलताले नै सफलता ल्याउँछ भन्ने नेपाली उखान लामो समयदेखि सुनिदै आएको हो । एउटा असफलताले कोही पनि अत्तिनुहुँदैन भन्ने पनि सुनिएकै हो । पटक–पटकको असफलतापछि सफलता आउँछ र त्यसले दिने फल निकै मीठो हुन्छ । भनिन्छ, सफलताको कथा सुनाएर असफलतालाई ढाकछोप गर्ने गरिएको छ । मुलुकमा अहिले त्यस्तै भएको छ । पटक–पटकको असफलतापछि अब मुलुकमा केही हुन्छ, निराशावादी बनिहाल्नुपर्ने कारण छैन भन्दै आशा जगाउन खोजिएको छ । तर पनि आशा गर्ने ठाउँ भने पटक्कै देखिँदैन ।

हिजो जनतालाई देखाइएको सपना आज पूरा भयो वा भएन, त्यो दलहरु नै जानून् तर आज जे हुनुपर्ने थियो त्यो भने पटक्कै भएको देखिँदैन । तैपनि सत्तामा पुगेकाहरुको हुंकार सुन्ने हो भने आफैंले आफ्नो आँखा छोपेर हिँड्नुपर्ने अवस्था सिर्जना भएको छ । अझै दलका नेताले गरेको कुकर्मलाई ढाकछोप गर्नेहरुको संख्या हेर्दा लाग्छ, लाज भन्ने शब्द नै अव आफैं लजाउन थालेको छ । १७ हजार मान्छे मारेर सत्ताको नेतृत्वमा पुगेका वर्तमान प्रधानमन्त्रीले अहिले आफूले सुशासनका लागि गरेको काम भन्दै आफ्नो कामको आफैं प्रचार गर्नुपरेको छ । विडम्बना, उहाँले जति सुशासनको प्रचार गरे पनि साँच्चिकै मुलुक सुशासनतर्फ अग्रसर हुँदै गएको छ त ? यो अहं प्रश्न बनेको छ ।