कामरेडका कुरा सधैं अधुरा

मुलुकमा राष्ट्रनिर्माता पृथ्वीनारायण शाहको मृत्युपश्चात राजेन्द्रलक्ष्मी शाहको नायबी कालदेखि नै राजनीति षड्यन्त्र र अवसरवादको चंगुलमा मुलुक फस्दै आएको छ । भीमसेन थापाको समय र यिनको अवसान प्रकरण होस् कि राणाहरूको सत्ताको लुछाचुँडी, राजनीतिक षड्यन्त्र, बदलाको भावना र सत्तालिप्साजस्ता कुराहरू व्याप्त देखिन्छन् । तानाशाही व्यवस्थामा मात्र होइन, २००७ सालदेखि २०१७ सालसम्मको इतिहासमा पनि राजनीतिक इमान देखिँदैन । राजनीतिक षड्यन्त्रकै कारण नेपालको राजनीतिका शीर्ष पुरुष बीपी कोइरालाको देश विकासको सपना पनि अधुरै रह्यो ।

राजा महेन्द्रको एक दशकको कार्यकाल विकासका दृष्टिकोणबाट हेर्दा सफल रहेको जानकारहरू बताउँछन् । महेन्द्रको स्वर्गारोहण पछाडि राजा वीरेन्द्रको प्रत्यक्ष शासनकालको १८ वर्षमा सन्तोषजनक विकास हुन सकेन । राजाले चाहेमा मुलुक विकास हुन सक्छ भन्ने दृष्टान्त आजका खाडीमुलुकहरूको विकास जगजाहेर छ । राजाको शासनकालमा विकास हुन सकेन भनेर २०४६ सालको राजनीतिक परिवर्तन भयो । तथापि, जनआकांक्षाअनुरूप विकास हुन सकेन । त्यसो त प्रजातन्त्र आएपछिको ३३ वर्षमा मुलुकमा केही पनि भएन भन्ने सही मूल्यांकन होइन । समाजमा केही प्रगति भएको छ । आज मुलुकमा विभिन्न लोकमार्गहरू बनेका छन् । विद्यालय तथा विश्वविद्यालयहरू स्थापना भएका छन् । महिलाहरूको अवस्थामा सुधार भएको छ । जनताले मौलिक अधिकार पाएका छन् । लगभग २ हजार मेगावाट विद्युत् उत्पादन भएको छ । सञ्चार क्षेत्रमा व्यापक सुधार भएको छ । राष्ट्रिय गौरवका आयोजनाहरू सञ्चालनमा छन् । परन्तु माथि उल्लिखित प्रगतिले नेपाली समाजको सामाजिक, आर्थिक र व्यावसायिक जीवनमा रूपान्तरण हुन सकेको छैन । यसमा जनगुनासो व्याप्त छ ।