खोटो लालपुर्जा

नेपालमा राजनीतिकर्मीले गर्ने राजनीति धेरै झुट र कम सत्यमा आधारित हुन्छ भन्ने धेरैको बुझाइ छ। राजनीति भनेकै जनतालाई सपना देखाउने, आश्वास दिने र भोट बटुल्ने हो भन्नेजस्तो भइसकेको छ। सरकारमा त्यस्तो राजनीतिको छायाँ झन् गाढा देखिन्छ। सरकार पनि जनतालाई आस देखाउँछ र झुक्याउँछ। कामको नाममा माखो मार्दैन। जुन सरकार आए पनि आश्वासनको भारी चाहिँ बोकाएर छोड्छ। यस्तो धेरैजसो भूमिहीनका नाममा धेरै भएको छ। आखिर हरेक नेपालीको सपना जीवनमा एउटा बास हुन्छ। नहोस् पनि किन गाँस, बास र कपास आधारभूत आवश्यकता नै हो। तर, बासका हकमा एउटा परम्परागत मान्यता के छ भने हरेक व्यक्तिले घर बनाउन सक्नुपर्छ। चाहे जीवनभर जे जति कमाइ होस्, सारा लगानी घरमै खर्चिन्छ सक्नेले। नसक्ने चाहिँ घरकै सपनाको भारीले जीवनभर थिचिन्छ।

त्यस्तो सपनामाथि इमोसनल ब्ल्याकमेल गर्न राजनीतिकर्मी र हाम्रा सरकारहरू खप्पिस भइसकेका छन्। जस्तो कि भूमिहीनलाई भूमि दिने आश्वासन र योजना हाम्रा नेताहरूले हरेक चुनावमा दिन्छन्, कतिलाई बाँडेजस्तो पनि गर्छन्। तर, आजसम्म ठोस रूपमा भूमिहीनको समस्या समाधान भएको छैन, जुन प्रकारले हाम्रा राजनीतिकर्मी र सरकारले आश्वासन दिने गरेका छन्। हाम्रो सरकारले दिने आश्वासन र गर्ने कामको शैली सम्बन्धमा धनकुटाको साँगुरीगढी गाउँपालिका तातोपानीका केही परिवार एउटा उदाहरण हुन्। छिन्ताङमा बसाइ उठेपछि तातोपानी पुगेका परिवारहरू तातो तावाबाट उम्केर पनि पानी नपाएको माछोको हालतमा छन्। त्यहाँ २०४७ सालमा आएयता उनीहरूले भूमिको आश्वासन पाए। केही जमिनमा बास पनि ठड्याए। खेतीपाती पनि गरे।