त्यसपछि म भित्रको राष्ट्रवाद मर्‍यो

रातिको करिब एक बजिसक्यो, पटक्कै निन्द्रा लागेन। यसो मोबाइल हेरेको, कर्णालीमा स्वास्थ्यकर्मीमाथी गरेको दुर्व्यवहारको घटना बारम्बार आँखा अगाडि आइरह्यो। पुरिएको घाउ कोट्याए जस्तो भो।

सानो छँदा पढाइमा निकै अब्बल थिएँ, सधैं विद्यालयमा प्रथम हुन्थेँ। ठूलो भएर डाक्टर बनी बिरामीको सेवा गर्छु भन्ने लक्ष्य राखेँ। मेरो सपनामा सधैं घर परिवार र शिक्षकले साथ दिनुभो। पढाइको क्रममा काठमाडौं आइयो, धेरै दुःख गरियो अनि डाक्टर पढ्न भर्ना गरियो। बुवाले जेनतेन जोडेको एउटा घडेरी मलाई एमबीबीएस पढाउन बेच्नुभो। सोचेथेँ पढाइ सकेर बिरामीको सेवा गर्छु अनि पैसा कमाएर त्यही घडेरी किन्छु। घडेरीको त कुरै छोडौ, तलबले खान लाउन धौधौ भो। विवाह खर्च समेत बुवाले नै हाल्न पर्योक। पिजी पढेर बाबाको ऋण तिरौँला भनेको उल्टो त्यो पढ्न नी बुवाको पेन्सन सकाइयो। बुवाले कहिल्यै केही भन्नुभएन। सधैं मलाई बिरामीको सेवा गरेस्, देश र जनताको भलो गरेस भनेर हरेक तवरले साथ दिनुभो।