नेपाली चिकित्सा विद्यार्थीहरूको सपना र वास्तविकता: कसरी सन्तुलन गर्ने?

म नेपालको एउटा सार्वजनिक चिकित्सा क्याम्पस, महाराजगन्ज चिकित्सा क्याम्पसको विद्यार्थी हुँ। म चिकित्सक बन्न र मेरो देश र जनतालाई सेवा गर्न सधैं सपना देखेको थिएँ। तर मेरो सपना पूरा गर्न सजिलो छैन। पहिलो, मलाई प्रवेश परीक्षामा हजारौं अर्का विद्यार्थीहरूसँग सीमित संख्याका सीटको लागि प्रतिस्पर्धा गर्नु पर्यो। मैले गाह्रो पढाई गरी क्याम्पसमा ठाउँ पाएँ, तर मैले आशा गरेको भन्दा वास्तविकता धेरै फरक थियो। यहाँको शिक्षाको गुणस्तर सन्तोषजनक नै भएता पनि सुविधाहरू आवश्यक मात्रामा छैनन्। क्याम्पसमा थुप्रै राजनीतिक हस्तक्षेप पनि हुन्छ।

दोस्रो, मलाई नेपालमा, विशेष गरी गाउँका क्षेत्रमा चिकित्सकको रूपमा काम गर्ने कठिन यथार्थतासँग भेट्नु पर्छ। सरकारले सबै चिकित्सकहरूलाई गाउँका क्षेत्रमा कम्तीमा दुई वर्ष सेवा गर्न बाध्य बनाएको छ, तर उनीहरूलाई कुनै पनि प्रोत्साहन वा सहयोग दिएको छैन। गाउँका स्वास्थ्य केन्द्रहरूको अवस्था बेहाल छ र स्वास्थकर्मीहरुको संख्या पनि न्यून छ। चिकित्सकहरूलाई विभिन्न चुनौतीहरू जस्तै कम तलब, सुरक्षा कमी, र सामाजिक अवहेलना सामना गर्नु पर्छ। मेरा अगाडिका अग्रज दाईदिदिहरुमध्ये धेरैले गाउँमा गएर समस्या र चेतावनीहरू भोगेका छन्, जहाँका केहि मानिस आधुनिक चिकित्साको बारेमा अज्ञान वा अंधविश्वासी छन्।