समाजमा आत्मीय एकीकरणको खाँचो

चुनाव आयो । अब सहरबजार, गाउँ, टोलमा दलका झन्डा बोकेर केही थान कार्यकर्ताको आवाज घन्कनेछ । मानौं, उनीहरूले भनेको दललाई मतदाताले भोट दिए भने देश स्वर्ग बन्छ, विकासको मुहान फुट्छ, सुशासन स्थापित हुन्छ, भ्रष्टाचारको अन्त्य हुन्छ र गाउँगाउँमा रोजगारी पाइन्छ । अर्थात् जहाँ जे समस्या छन्, ती समस्या समाधान गर्न उनीहरूले बोकेको झन्डावाला राजनीतिक दल वा नेता रामबाँड हो । यसैगरी, केही समयपछाडि वा अर्को दिन अर्को दलको झन्डावाला उसैगरी आउनेछन् । देश बनाउने दल हिजोको होइन, हाम्रो हो भन्न लाज मान्दैनन् । नेताले सिकाएका विषयवस्तु निर्लज्ज पस्कन्छन् । विपक्षी दलका कार्यकर्तासँग मुक्कामुक्की गर्न पनि यिनीहरू तम्सन्छन् । दलगत तन्त्रमन्त्रबाट प्रशिक्षित कार्यकर्ताका लागि निर्वाचन ठूलो चाड हो । केही रकम हात पार्ने अवसर हो ।

यस वर्ष निर्वाचनमा भाग लिँदै गरेका ८४ वटा राजनीतिक दल छन् । यी दलमध्ये कुनै दलका कार्यकर्ता वा समर्थक धेरै होलान्, कुनैका थोरै । अझै यो निर्वाचनमा त स्वतन्त्र उम्मेदवारहरू पनि सल्बलाइरहेका छन् । त्यसैले, सहरबजार, गाउँघर, चिया पसल, चौर, चौतारी, देवालय, शिक्षालय, वाचनालय, खेतखला, पानीपँधेरो आदि इत्यादि ठाउँमा चुनावी सरगर्मीको सुरुवात भइसकेको छ । निर्वाचन वा दल विशेषको विषयलाई लिएर समाजमा आपसी बेमेल, रिस, राग, असमझदारी वा झैंझगडा हुने गर्छ तर यसो गर्नु हँुदैन ।