बरु हाम्रा पुर्खाहरू रहेछन्, अनुसन्धानकर्ता

आवश्यकता नै आविष्कारको जननी हो । जहाँ आवश्यकता हुन्छ त्यहाँ आवश्यकता पूर्ति गर्नका लागि मानव मस्तिष्क घोत्लिन्छन् । मस्तिष्कमा चिन्तन र खोजको अन्तरसंघर्ष सुरु हुन्छ । अनि नयाँ आविष्कारको जन्म हुन्छ । विश्वजगत्को विकासक्रमलाई हेर्दा ढुंगे युगदेखि आजको मिसाइल र कम्युटरको युगसम्म आइपुग्दा मानिसले समयअनुरूपका आवश्यकता परिपूर्ति गर्दै आएको छ । नयाँ नयाँ आविष्कार गर्दै आएको छ । विज्ञान र प्रविधिको विकासले आश्चर्य चकित आविष्कार निर्माण भएका छन् । यी आविष्कार आजका विकसित राष्ट्रहरूले गरेका हुन् । अझै गर्दै छन् ।

विकसित देशले आविष्कार गरेका हातहतियार, क्षेप्यास्त्र, रकेट, कम्प्युटर, रोबोटलगायतका आश्चर्यजनक उपकरणको जननी शिक्षा हो । अझै प्रस्टरूपमा भन्नुपर्दा औपचारिक शिक्षा । वैज्ञानिक शिक्षा । सिर्जनशील शिक्षा । तर, हाम्रो देशको सन्दर्भमा भने औपचरिक शिक्षा र आविष्कारको बीचमा कुनै सम्बन्ध देखिँदैन । नेपालले कुनै वैज्ञानिक प्रविधि र यन्त्रको विकास गर्न सकेको छैन । बरु हाम्रा अशिक्षित भनिएका पुर्खाहरूले धेरै उपकरणको आविष्कार गरे, नवनिर्माण गरे । समयअनुकूल जिउने कला सिके । आवश्यकताको परिपूर्ति गरे । यस अर्थमा हाम्रा पुर्खाहरू अनुसन्धानकर्ता हुन् । निर्माण कर्ता हुन् । जीवन बाँच्ने कला सिकेका कालीगढहरू हुन् ।