सामान्य नेता बन्ने हैसियतसमेत गुमाउँदै ज्ञानेन्द्र शाह !

राजालाई सिंहासनमा आरूढ गराउने, श्रीपेच लगाउने र नारायणहिटी दरबारमा प्रवेश गराउने अत्यन्तै महत्वाकांक्षी उद्देश्यका साथ सुरु गरिएको कथित आन्दोलनको राप र ताप अझै सकिएको छैन । तसर्थ, त्यही आन्दोलनकै कुरा गर्नैपर्ने भो । वास्तवमा इच्छा त पटक्कै थिएन । तर, सञ्चारकर्मी भएको नाताले घटित घटनाको मीमांसा गर्नैपर्ने हुन्छ । आज म ट्रेलर मात्र भनिएको २५ फागुणको शोभा यात्रा र १५ चैतको तीनकुनेको ताण्डव जात्राको घटनाको नालीबेली लगाउन गइरहेको छैन । त्यस’boutमा विभिन्न कोणबाट थरीथरीका समाचार र विश्लेषण इत्यादि आइसकेका छन् । आजचाहिँ घटनाभित्र लुकेका निहित उद्देश्य र यस घटनाले दिएको राजनीतिक सन्देशको एक पाटोका ’boutमा केही कोर्दै छु । हेक्का रहोस्, मैले ‘एक पाटो’ मात्र भनेको छु र त्यो पनि मेरो व्यक्तिगत समझले तयार गरेको पटकथा मात्र हो भन्दा फरक नपर्ला । यस्ता कुराको ठोस प्रमाण मजस्तो एक सामान्य व्यक्तिसँग हुने कुरै भएन । अकाट्य प्रमाण जुटाउने जिम्मेवारी अभियोजन पक्ष वा राज्य संयन्त्रको हो ।

विगत केही समयदेखि नै नेपालमा बंगलादेश र श्रीलंका मोडेल अनि त्यसखाले विद्रोहका कुरा सुनिन्थ्यो । नेताहरू भाग्नुपर्ने अथवा लखेटिने र शरण लिने ठाउँसम्म नपाउने भन्ने हुंकारहरू सुनिन्थे । १५ चैतको आन्दोलनका मुख्य कमान्डर भनिएका हाल फरार व्यक्तिले त सो दिनका लागि ५ सय जना ‘मर्न तयार’ व्यक्तिको लिस्ट तयार रहेको भन्दै सार्वजनिक रूपमै हुंकार भरेका थिए । ‘मर्न तयार’ जत्था भनेको त आत्मघाती दस्ता नै होला र मर्न तयारहरू मार्न पनि तम्तयार नै होलान् । आमरण अनसन गरेर मर्न तयार त पक्कै भएका होइनन् । हाल प्रहरी हिरासतमा रहेका त्यही कथित आन्दोलनका अर्का स्तम्भले तीनकुनेमा घर जल्दै गर्दा र आगो निभाउन आएको दमकलमाथि प्रहार हुँदै गर्दा क्यामेरामा आएर भनेका थिए, ‘यो रोकिँदैन, निरन्तर चल्नेछ ।’ उनी सार्वजनिक रूपमै आगजनी र वितण्डालाई प्रोत्साहन गर्दै थिए ।