पुस्तक अंश : माझीगाउँका मनहरू
ratopati.com
“भनिहाल्ने कुरा चाहिँ होइन तर हाम्रा चेलीबेटीहरू ढिला त ढिलै हुन् है !” आशय गलत थिएन । तर, पनि महिलाहरूको सुस्ताहट देखेर सहयात्री ठाकुरको कानमा साउति मारेँ मैले । “कुरा चाहिँ सही हो ।” उनको प्रतिक्रिया । मेरो भनाइ चित्त बुझेछ उनलाई । “यस्तै ताल हो भने त आजको बास यतै हुन्छ ।” फुस्फुसाउँदै थिए गोविन्द ।
रातो गलैँचा बिछ्याएजस्तै सुन्दर छ सेल्फीडाँडाको सतह । हतपति छाडिहालौँ जस्तो कहाँ लाग्छ र ! डाँडाको छेउछाउमा एमानका ढुङ्गाहरू छन् । त्यसैमा भइरहेछ, फोटो सेसन । हिउँदे मुस्कान छरिरहेको प्रकृतिको काखमा लुटपुटिएका ऋतु, सुजना, लक्ष्मी, नीमा डिकी र रीताका मुहारमा देखिन्छ आनन्दानुभूति । यात्रा भनेको उत्सव हो । यात्रालाई उत्सवकै रूपमा मनाउनुपर्छ भन्ने मान्यता राख्छु म पनि । फेरि नारी भनेका देवी हुन् । देवीहरू खुसी हुनुपर्छ । नत्र अनर्थ हुन्छ । ‘माइन्ड’ गरेनौँ हामीले ।
स्रोतमा पूरा पढ्नुहोस् (ratopati.com)