शवको सम्मान

काठमाडौं । बहुदलीय व्यवस्थाको पुनस्र्थापनापश्चात् नयाँ संविधान जारी भयो । २०४८ सालको वैशाख महिनाको पहिलो साता आमनिर्वाचन हुन लागेको थियो । कृष्णप्रसाद भट्टराई प्रधानमन्त्री थिए र नेपाली कांग्रेसको सभापति पनि । निर्वाचन प्रचार प्रसार उत्कर्षमा थियो । किसुनजीका सहोदर दाजु गोपालप्रसाद भट्टराईको निधन भयो । गोपालजी नेपाली कांग्रेसको संस्थापकमध्येका थिए । राणाविरुद्धको संघर्ष र त्यसपछि निरंकुश पञ्चायती व्यवस्थाविरुद्धको संघर्षमा उनको योगदान उल्लेखनीय थियो । त्रिविवि शिक्षण अस्पतालमा भाइ किसुनजीको आगमन स्वाभाविक थियो । त्यो विशुद्ध पारिवारिक मामिला थियो । गोपालजीको शव तल ओरालिएपश्चात् नेपाली कांग्रेसका उल्लेखनीय एक जना व्यक्ति मात्र देखा परे । ती व्यक्ति थिए, महेन्द्रनारायण निधी । सम्भवतः उनी त्यहाँ व्यक्तिगत हैसियतमा आएका थिए, कांग्रेसी नेताका हैसियतमा होइनन् । निधी शवमा फूल अर्पण गरेर फिर्ता भए ।

अन्त्येष्टिका लागि आर्यघाटमा प्रक्रिया सुरु भयो । ब्रम्हनालको प्रक्रियापछि शवलाई चितामा चढाइनुअघि उपस्थित व्यक्तिबाट श्रद्धाञ्जली दिइँदै गर्दा सँगै रहेका स्वर्गीय बासु रिसालसँग यो पंक्तिकारले सोधेको थियो, ‘नेपाली कांग्रेसको झन्डा ओढाइनुपर्ने होइन ? यो उहाँको हक होइन र ?’ बासु दाइले मलिन स्वरमा भने, ‘खोइ, के भन्ने ?’ हेक्का रहोस्, बासु रिसाल पार्टी सभापति एवं प्रधानमन्त्री कृष्णप्रसाद भट्टराईका निकटस्थमध्येका एक थिए ।