बिरामीको अन्तिम इच्छा पूरा गर्न नसकेको त्यो क्षण

कोभिडको दोस्रो लहर सुरु भएको थियो। नयाँ भेरियन्ट झनैं घातक र दिनहुँ मर्नेको संख्या बढेको खबर सञ्चारमाध्यमहरुले सम्प्रेषण गरिरहेका हुन्थे। बिरामीको बढ्दो संख्याको चापलाई मध्यनजर गर्दै अस्पातलले आफ्नो व्यवस्थापनमा हेरफेर सुरु गरेको थियो। हामी स्वास्थ्यकर्मी आफूलाई जोखिमका बाबजुत सेवा दिन मानसिक रुपमा तयार हुन थाल्यौं। लगभग सबै अस्पातलहरुमा धमाधम कोभिड वार्ड संचालन हुन थाले। गर्मी याममा हातभरी ३–४ जोर पञ्जा, शिर देखी पाउसम्म पिपिइ, बुट, आँखामा आई प्रोटेक्टर र मुखमा कम्तीमा तीन वटा मास्क त्यो पनि बाहिरबाट हावा नछिरोस् भनेर मास्कमाथी टेप। सबै लगाई तयार भएर कोभिड वार्डमा पस्ने बेलामा आफूलाई हेर्दा यस्तो लाग्थ्यो कि मानौं म ठूलै नै युद्ध लड्न जादैछु। जब म बिरामी नजिक पुग्थे कोभिडको कारणले गाह्रो हुनु त छँदैछ त्यो भन्दा बढी कमजोर आत्मबल, त्राश, भयले गर्दा अवस्था अझ जटिल बनाएको महसुस गरिरहन्थें।

बिरामीको कुरा ध्यान दिएर सुनिदिँदा मात्र पनि आत्मबल बढ्छ भन्ने लाग्थ्यो। त्यसैले म हरेक समय ड्युटीमा रहँदा अलिकति समय निकालेर प्रत्येक बिरामीसँग भलाकुसारी गर्न रुचाउँथे। एकदिनको कुरा हो त्यसदिन मेरो रात्रिकालिन ड्युटीको समय थियो। जब म वार्डभित्र छिरेँ हिजोसम्म राम्ररी कुरा गर्दै आफ्नो बारेमा सबै कुरा बताउने बुबा आज भेन्टिलेटरको सहायतामा राखेको देख्दा निकै असहज महसुस गरेँ। बुबाको बेड साइडमा एक जना भर्खर ३२–३३ वर्ष उमेरकी दिदि हुनुहुन्थ्यो। उहाँलाई सास फेर्न निकै गाह्रो भइराखेको सजिलै अड्कल गर्न सकिन्थ्यो। हामी कोही बिरामीलाई औषधि दिँदै थियौं, कोहिलाई खाना खुवाउँदै त कोहिलाई अक्सिजन बढाइदिँदै। यसरी नै रात बितेको पत्तो हुदैन्थ्यो। त्यो दिनपनि रातको दुई बजिसकेको थियो। दिदि निकै अत्तालिदै सिस्टर यता आउनुस् भन्दै मलाई बोलाउनुभयो। म हतारहतार उहाँको नजिक पुगें। उहाँले भन्नुभयो सिस्टर मेरो एउटा अन्तिम इच्छा छ जसरी पनि पुरा गर्दिनुस् है भन्दै हात जोड्न थाल्नुभयो। मैले उहाँको कुरा सुन्दै गएँ, भन्दै हुनुहुन्थ्यो मेरो साइडको बेडको बुबा हिजोसम्म बोलिराख्नु भएको थियो आज बिहान गाह्रो भयो तयसैले डाक्टरले मुखमा पाइप छिराएर जानु भयो अब बाच्नु हुन्न। अस्ति उता छेउको आमापनि त्यसैगरी वित्नुभयो। मलाई थाहा भइसक्यो यो कोरोनाले कोहिपनि बाच्दैन। म पनि मर्छु होला मलाई गाह्रो भइरहेको छ। म भोलिसम्म मरिसक्छु जस्तो छ मेरी सानी ६ महिनाकी छोरी छ, एउटा छोरो छ अनि श्रीमान। मलाई मर्नुअघि जसरी नी एकपटक भेटेर कुरा गर्ने न मन छ प्लिज बोलाइदिनुस भन्दै रुन थाल्नुभयो।