अदृश्य धन र अज्ञानताले थिचिएको हाम्रो मुलुक

संसारमा दुई प्रकारका मानिसहरु हुन्छन्, एक ठूला सोच भएका र अर्को सानो सोच भएका । ठूलो सोच भएका मानिसहरुले माथि हेर्ने गर्दछन् । यसबाहेक यिनीहरुले सानातिना कुराहरुमा फोकस गर्दैनन्, यिनीहरुले गरिब असहाय, मुलुकको समस्या, मानवता र केही घरको बारेमा सोचिराखेका हुन्छन् । तर जसको मन र सोच सानो हुन्छ, यिनीहरुको सोच अलि अलग किसिमको हुन्छ । नकारात्मक कुरा गर्ने, अरुको उन्नति देखिनसहने, अल्छी गर्ने, खुट्टा तान्ने, होच्याउने, घरमा गृहिणी तथा बालबच्चालाई यातना दिनेजस्ता सोच यस्ता मानिसमा हुन्छ ।

तर समाजका यस्ता व्यक्तिबाहेक देश चलाउनेहरुमा अर्कै प्रकारको सोच हुन्छ । जस्तै कि हाम्रै मुलुकको कुरालाई लिऊँ, यहाँका नेताहरुको सोच नै एक प्रकारको अनावश्यक इगो, जसमा लामो समय शासन गर्ने, पार्टी तथा व्यक्तिगत प्रयोजनका लागि अकुत सम्पत्ति कमाउने, कार्यकर्ता पाल्ने, झुटो बोल्ने र समय बढाउनका लागि अल्झिराख्ने हुन्छन् । यिनीहरुले मेरो भविष्य कस्तो होला भनेर कहिल्यै सोच्दैनन् । आखिरमा नेपालका नेताहरुले राम्ररी काम गर्न नसक्नुको कारण के हो त ? शिक्षाको कमी, गलत आसेपासे या भनौं खोपडीमा गिदी नै नभएको, यिनीहरुलाई जति सम्झाऊ, सुझाव देऊ, गाली गर, दिमागमा घुस्दैन । त्यस कारणले गर्दा यसो भन्नुपरेको हो । नेताहरुको अदृश्य धन आर्जनले मुलुक सुस्त भएको भन्दा पनि फरक नपर्ला ।