नेतृत्वमा विकास विज्ञताको अभाव

देशमा विकास भएन, सुशासन हरायो, भ्रष्टचार बढ्यो, मुलुकले राजनेता पाउन सकेन भन्नेहरू सहर बजार, गाउँघर, चिया, चौतारी, मेलापात, भजन कृतन, विवाह, ब्रतबन्ध पूजा आदि इत्यादि सामाजिक भेटघाट वा जमघटमा चर्चा हुने गर्दछ । यसो हुनुका पछाडि राजनीतिक दल वा नेता विशेषप्रति कुनै पूर्वाग्रह वा आलोचना होइन, प्रजातन्त्र पछाडिको ३३ वर्षको इतिहासले देखाएको वास्तविक अवस्था हो । देशको अवस्थाले नागरिकहरू दिक्क छन् । काठमाडौं कर्मथलो बनाएका नेतागण, राजनीतिक दल र यिनीहरूका नेतृत्वकर्तामा विकास निमार्णको कुनै प्रस्ट भिजन देखिँदैन । मिसन छैन, एक्सन छैन । सरकार बनाउने र भत्काउने खेलमा दलहरू व्यस्त छन् ।

राजनीतिक दलमा नेपाल जस्तो कृषिमा आधारित मुलुकलाई कसरी विकास गर्ने भन्ने दृष्टिकोणको अभाव छ । भ्युटावर बनाउने, काठमाडौं केरुङ राजमार्गको गफ गर्ने, स्थानीय तहका भवनहरू निर्माण गर्ने, पानी जहाज चलाउन, कार्यालय खोलेर करोडौं ढुकटीको दुरूपयोग गर्ने, अनावश्यक प्रशासनिक खर्च बढाउने जस्ता कार्यहरू भइरहेका छन् । राज्यका यस्ता कार्यहरूले तत्कालीन रूपमा जनताले कुनै राहत पाउन सक्दैनन् । जनताको चुलोमा लोकतन्त्रको अनुभूति हुन सक्दैन । देशमा आयआर्जनका अवसरहरू नहुँदा गरिबी र अभाव टाल्न युवापुस्ता विदेसिएका छन् । खाद्यान्नमा परनिर्भर बढ्दै छ । तीन दशकमा सरकारले कुनै उद्योग स्थापना गरेको छैन । खेतीयोग्य जमिनहरू प्लटिङ गरिएको छ । राज्यको यस्तो कार्यले देश विकासको विज्ञता नभएको प्रस्ट पार्दछ ।