ज्येष्ठप्रतिको गाम्भीर्यता

कर्तव्य निर्वाहको सिलसिलामा जर्मनीको बर्लिन सहरमा पुगेको थिएँ । १५ वर्षअघिको कुरा हो । एकबिहानै मेरा अत्यन्त प्रिय मित्र तत्कालीन जर्मनका लागि नेपालका राजदूत डाक्टर मदन भट्टराईले मलाई बिहान घुम्दैजाँदा त्यस सहरमा वृद्धहरू बस्ने एरिया देखाए । एक जोडी वा एकल वृद्धवृद्धा सरकारी रेखदेखमा आफ्नो आयुको उत्तरार्धमा यो धर्ती छाड्ने प्रतीक्षारत रहेको पाएँ । उनीहरूका सन्तानहरू सबै आआफ्ना पेसामा रमाइरहेका थिए । जन्मदिनका दिन र क्रिसमसका दिन आफ्ना सन्ततिको फोन आउँदा ती वृद्धवृद्धाहरू गौरव मान्दा रहेछन् । प्रत्येक दिन चिकित्सकहरूको टोलीले उनीहरूको स्वास्थ्य परीक्षण गर्दा रहेछन् । अपर्झट उपचारबिना ती वृद्धको मृत्यु पनि हुँदो रहेछ । त्यति समृद्ध देशहरूमा वृद्धहरूको अवस्था देख्दा निकै नरमाइलो लाग्यो ।

दोस्रो हो, लाओसमा एक कार्यक्रममा सहभागिता दिन पुगेको थिएँ । कार्यक्रम सकिएपछि आयोजकहरूले जर्मनकै एक नागरिक र मलाई विमानस्थलमा पु¥याएर बिदा भए । ती मित्र आफ्नी श्रीमतीका साथ बैंककमा काम गर्दा रहेछन् । उनी र मैले त्यहाँको अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा करिब ४ घण्टा प्रतीक्षा गर्नुपर्ने भयो । यो प्रतीक्षाको समय जर्मनका साथीले दुवै देशको संस्कृति र रहनसहनका ’boutमा छलफल गर्ने निधो गरे । हामी दुवैजना केही समय यही छलफलमा व्यस्त रह्यौं । उनका बुबासँग सम्बन्ध विच्छेद गरेर बसेकी एक आमा जर्मनीमा रहिछन् । जर्मनमै जन्मिएकी उनकी अर्की एक दिदी विवाह गरेर संयुक्त अधिराज्यमा स्थायी बसोबास गरिराखेकी रहिछन् । आमा र छोरीको सम्बन्ध अत्यन्त तिक्त रहेछ ।